571 
Gedalensis ab illo se separare recusans, ”si tibi placuerit,” 
inquit, ”ex bac terra discedere, te tamen sequar. 
Nam ea non fuit caussa, cur huc te deducerem, ut gen- 
tiles a vera fide aberrantes solos respicerem 5 sed potius 
ut animus meus et religio a tua doctrina caperent utilita- 
tem 5 vinculum, quod me genti meae conjungit, firmius ne 
credas, quam cui propinquitati aeternam salutem prae- 
feram. Consilium si tibi, mi Domine, proposuerim vitam 
spectans futuram, num aures mihi benignas praebebis?” 
”Quid sentias,” Jahia respondit, ”ingenue dicas.” Tum ille: 
”in regione nostra insula quaedam prope littus sita est, ad 
quam dum aestuat mare, lintre, aqua vero recedente, pe- 
dibus transire possumus. Variis nutrimentis esu licitis, 
quae igitur adtingere haud dubites, ea valde abundat 5 ar- 
bores silvaticae fructus, mare piscium copiam, et silvae 
animalia praebent venatui idonea. Illuc nobis, si tibi videtur, 
est secedendum, ubi, Dei cultui devoti et esu licitis nu- 
triti, ad mortem usque vitam transigamus tranquillam.” 
Quibus dictis Ab’d allah ben Jasin adimens, ”istud,” in- 
quit, ”consilium mihi quoque optimum videtur. Agedurn, 
nomine Dei ter optimi maximi rite invocato, insulam sine 
mora intremus.” Ambo igitur, septem e nobilissimis tri- 
« 
bus Gedalae viris comitantibus, insulam occuparunt, ubi 
