395 
in ejus locum sufficeret, propius accessit. Fama vero ad- 
ventus Abu Becri mox ad Jusufum perlata est, et consilio 
de ea re cum uxore habito, ea hanc viam ingrediendam 
censuit. ”Patruelem tuum,” inquit ”hominem probum mi- 
tisque ingenii et a sanguine effundendo maxime abhorren- 
tem esse, optime tibi notum est. Quum igitur obviam ei 
. « 
iveris, primum omnium honoris et submissionis omitte spe- 
ciem, cui ante fuerit adsuetus. Sed, quasi ejus aequalis vel 
• / / / i- V . v T y ' ^ 
adversarius esses, te potius contumacem praebeas. Nihilo- 
minus tamen muneribus varii generis , sicut pecoribus, pal- 
liis, vestibus, edulibus et tentoriis coriaceis tecum adla- 
tis, comitatem erga eum monstrare haud a re erit. Hæc 
enim omnia summi ille aestimabit, utpote qui vitam in de- 
serto agat, ubi quæcumque a nobis advenerint res, rarae 
et carae necessario habeantur.” Consilio Zeinebi compro- 
bato, quum Abu Beer ben O’mar a provincia Jusufi non 
multum abesset, hic illi obviam profectus est et in via 
uterque congressi sunt. Jusuf E mirum salutaturus, non, 
ut mos fert, ex equo descendit, sed eo vectus, omnibus 
omissis ambagibus, salutem dixit. Numeroso, quo erat 
stipatus Jusuf, exercitu viso, Abu Beer eum interrogavit, 
quid sibi vellent tantae copiae. ”Auxilio,” respondit Jusuf, 
”mihi erunt adversus omnes, qui me hostiliter adgressi 
