34 
men (van de vroegrij pende) eerder een oogst bekomen en wel 
in den tijd, naar het heet, dat padi nog schaarsch is, zoodat 
met het beschot goede prijzen zijn te behalen. Wijders gelooft 
men dat de laatrij pende beter dan de andere variëteit bestand is 
tegen ziekten en plagen, zoodat, indien deze mochten optreden, 
alleen van de vroegrijpende variëteit geen of een verminderde 
opbrengst verkregen wordt, echter niet van de andere padisoort. 
Men bekommert er zich niet om dat, door aldus variëteiten 
van verschillenden groeiduur en dus ook van uiteenloopende 
mate van ontwikkeling tegelijk uit te planten, de eene variëteit 
de andere in haren groei noodwendig moet benadeelen. Afge- 
scheiden hiervan, wordt bij den oogst van het eerstrijpend gewas, 
de achterblijvende d.i. laatrijpende padi onwillekeurig vertreden 
en beschadigd. In allen gevalle komt deze daarna onder ongunstige 
voorwaarden; want heeft men den aanplant al gewied, zoo wordt 
dit in de praktijk ten aanzien van de later oogstbare padi nage- 
laten. Dit gewas verwildert, de grond blijft dicht, zoo hij al niet 
in dichtheid toeneemt; vooral voor van nature zware gronden is 
dit schadelijk. Voorts wordt de grond noodeloos lang in beslag 
genomen. 
13. Onderscheid rendengan- of ranteban-, laboehoeloe- 
en gadoeaanplant, singgang, toerijang. 
Naar den tijd van het seizoen, waarop het rijstgewas geplant 
wordt, spreekt men in sommige streken van a. rendengan, an- 
tëban- of ranteban- ook wel van taoenan-; b. van gadoe-, sado- 
an- of sadon-, ook wel walikdamcn-, in Oost Java ganten-; en c. 
(in Dëmak) van laboekoeloe-aan-plant. 
Rendengan, ranteban, taoenan. 
De sub a. genoemde benamingen worden in Midden Java 
gebezigd en wel van aanplant, welke in December-Januari, dus 
in den juisten tijd van den westmoesson in den grond gebracht 
