4 
de bedoeling om het water gemakkelijk uit een hooger tot het 
daaraangrenzend lager gelegen vak toe te laten. In de practijk 
geschiedt dit middels een of meer uitkappingen in den ringdijk 
of men brengt er een of meer horizontale bamboekokers in aan. 
Gemeenlijk zijn de vakken ’t grootst, waar het land eene zachte 
glooiing heeft, schier vlak is; het kleinst en doorgaans ook ’t 
hoogst geterrasseerd, waar het terrein geaccidenteerd is of sterk helt. 
3. Onderscheid der sawahs. 
a. naar de bevloeiing. 
Naar de wijze, waarop de sawahs bevloeid worden onderscheidt 
men haar in van den regen afhankelijke en bewaterbare of, zooals 
de gebruikelijke term luidt, van levend zuater voorziene velden. 
De eerste bekomen het water uitsluitend van den regen en 
worden dus alleen in den regentijd bebouwd ; de laatste ontvangen 
het water middels leidingen uit rivieren, meren of bronnen. 
De bevolking breidt in haar spraakgebruik het onderscheid 
tusschen de sawahs nog verder uit. In Midden- en Oost Java wor- 
den de van regen afhankelijke sawahs sawah tadahan of tadah 
oedan genoemd 1). 
In de Soendalanden spreekt men van s. gëledoeg, naar ver- 
zekerd wordt, afgeleid van goeloedoeg onweer, zoodat men deze 
velden onweerssawahs zou kunnen noemen. 
De bewaterbare velden worden in Midden- en Oost Java sawah 
sorotan of — ilen geheeten, in sommige streken van Bantam, 
zooals in Serang, spreekt men van s. tarikan 2). 
In de Preanger worden de gemelde benamingen door de 
de bevolking weinig of niet begrepen, de twee eerste veelal alleen 
door de Inlandsche hoofden, die de beteekenis klaarblijkelijk ver- 
nomen hebben van Europeesche Bestuursambtenaren, die in 
Javaansche streken hebben gediend. Sawahs, welke door middel van 
leidingen worden bevloeid, noemt de Soendanees s. solokan. Het 
criterium is dat er leidingen zijn om het water toe te voeren en 
(1) In sommige streken van Sumatra zooals in de Bovenlanden van Padang 
en Palembang lieeten zij sawah bandar langit. 
(2) In Palembang van s. tjoctjoer. 
