fetu enecato, immo etiam disfoluto, ovum ipfum 
cum placenta fu a, fi nexus inter illam ucerumque 
illaefus exiftit, augmentum fuum adeo continuare, 
ut folitam non folum magnitudinem fuperet, fed 
crasfitie fua fingulari ipfum ovi cavum demum de- 
leat molaeque inorganicae tota masfa formam induat. 
Molas nihil aliud esfe, quam ejusmodi ova ab ex- 
uberantibus placentis, fetu mortuo, in carneam 
masfam converfa, reor. Quod ad protrahas, vel 
confveta menftruationis periodo repetitas hæmor- 
rhagias attinet, eas triftioris embryonis fati augu- 
ria esfe crediderim, & fi efficax quaedam caufa, 
fpafmodicas uteri contractiones promovens , præ- 
cesferit, naturae nutum, expulficnem germinis inuti- 
lis & mortui promovendi, indicari. Sub menftrua- 
tionis periodis natura multo facilius abfolvere abor- 
tum videtur, fed in intervallis ftadiorum ad hoc 
negotium violentiores uteri contractiones requiri. 
Si vero quaeritur, quid inprimis hanc fetus 
praecipitatam mortem promoveat, plures fubesfe 
posfe rationes non dubito; Terrorem & quoscum- 
que vehementiores animi affeftus hunc interdum 
edere effeftum, fupra allati cafus jam demon ftrant, 
quibus etiam patuit, comparatione molis infantuli 
inftituta, illum eo tempore, quo hocce affeftu ma- 
ter esfet obrepta, vivere defiisfe, licet poftea mor- 
tuus per longum tempus in finu matris foveretur. 
Morbos etiam matrum in delendam prolem habere 
posfe influxum, non eft quod dubites. Sed quis 
omnes adduceret clandeftinas hujus infelicioris fati 
caufas, praefertim quum videamus, robuftisfimas non 
minus, quam tenerrimas eidem ita fubjici, ut ex 
inopinato plane & fine ulla cognita culpa occurrat. 
Conjeftura tamen, fi in tam feria re conje&urae 
licitae 
