148 
dB ) o c m 
in hyperbola valebit ac in Elîipfi ex mente d’Alem- 
berti. Non prætereundnm vero hic eft defcriptio- 
nem arcus Hyperbolici BD ad ilium JH per limi* 
a 
tem infinitum migrare: facto enim Cots; = — erunt 
0 e 
FD 9 DE ambo infiniti, & crefcente angulo s , ut 
a 
fit Cofs < —, pars negativa verioris FD, live ipfa 
e 
FI tendit ad occurfum arcus AH: hinc vefitor eva- 
dit negativus, quod idem fequitur fi FH — EFI 
fuerit negativa. Pari ratione in Conchoide: fit e« 
nim HAE Tab. i.Fig. 7) Afymptotos, & C polus in 
normali ad AE , dicatur CA = a, AB = AD — b> an- 
gulus ACE' ~ s, unde- fit CE — — — - & CF = 
Cofs Ccfs 
4- b arcui BF ut vecfor defcribens inferviet. Cre- 
fcente autem angulo s, ut fit s — 90% erit CF in 
limite fuo infinito, ob Cof90° = o, & poft hunc 
limitem, ob Cofs negativum, erit pars ve&oris 
negativa arcum GDf defcribens; pun&um ergo f 
determinatur per aequationem Cf = — — h^>quia 
Cois 
Coff z 4- 180) = — Cof s. Similiter asfumto BCH 
erit Cg = 4-6, CG = — - 4-£> quia. 
Coi u Lol u 
Co fu = Cof( — u).. 
§. 4. 
Ex eadem Ve&orum theoria folvuntur omnia 
d’Alemberti dubia loco citato addufta: fic dato cir- 
culo BODFE (Tab. 1. Fig. 8)5 a pun£to4, extra eun- 
dem j ducenda fit linea AEF y ut inveniatur EF 
(conF 
