««*» 
00 
) ° C 
00 
I57 
r r 1 ^ r C + a r 2C + a 
fin (—a), fin , fin 
n n n 
fin 
3 c + fl 
&c. 
72 
(confr. pag. 275 n. 12 feq. pag. 277 n. 13. pag. 280 
n. 3, & 290 n. 15), quibus * plenum asfenfum im- 
pertiri non audeo. Licet enim , dato n impari, 
omnes radices hac ratione exhibeantur, erit tamen 
alternatio radicum pofitivarum cum negativis ex 
ferie illarum fublata. Sic, quando n — 3, radices 
2v - 4 * a . 4p -f- a 
ex d'Alemberto funt fin \a y fin * ,fin , 
= fin p -f* = — fin — , adeo ut , dato a < 0, 
3 3 
dux priores fint affirmativas & tertia demum ne- 
getur. Deinde, quia Chordæ arcuum duplorum 
funt duplas finuum arcuum dimidiorum, radices, 
quæ finibus arcuum inveniendis inferviunt, ipfas 
Chordas fimul determinabunt y quod aliter fenfisfe 
r>’ A lembertus videtur (pag. 276), recenfens chor- 
das, in trife&ione arcus 20, fequentes: 2fin {a, 
p -h a 2 p -{- ci 
2 fin , 2fin easdemque fingulas affirma- 
3 3 
tivas asfumens, quod naturam aequationis impugna- 
re juxta monuit. Neminem itaque ex his credo 
fugere, chordarum formam, ab Illo traditam, du- 
biam reddere Methodum Ejus pro explicandis fini- 
bus in arcuum fubdivifione. Id vero evidenter 
conflabit, fi, pro æquadone fin a — fin 2wx, radices 
a 2 p 4- a 4 0 -f- a 
x> Alembertianas , fin — , fin 5 fin 
2m 2 m 2 m * 
6p 
a 
» 4 m — 2.p-frt 
fin - - - - fin , attentius 
îm 2 m 
confideremus. Earundem enim radicum , pofito 
U 3 a <p 
