i6o 
* pluribus demonftrare, quam §.S fa&um eft; id fo- 
lum addere convenit, data æquatione fina =finm, 
a 
ex qua fît finx = fin-, per admisfîonem fecund® 
m 
aquationis — fin (p -b a) = fin mx fupponi, Chor- 
dam AD ( = 2Ûna) dimidiam fecisfe revolutionem, 
adeoque partem Negativam re£tæ AD circulum 
fecare, vçl arcum AFDHAED fubtendere; hinc 
gruic, ex qua — AD = 2fîn (BHA -t -'{AEFD). 
Præterea obfervandum , dato arcu b = rp -f- a 8 c 
fin b — fin mx , hanc aequationem iisdem per antece- 
dentia gaudere radicibus ac fin a — fin mx , pofîto r 
pro numero quovis integro affirmativo vel negati- 
vo, adeo ut reipfa indifferens fit, utrum arcus di- 
videndus fit major vel minor femiperipheria circu- 
li, femperque liceat facilioris intelligentiæ causfa 
asfumere arcum a = mx^p. Deinde quoniam ar- 
zp 2 a 
eus E AI — — , & AE = — , erit omnino arcus AI 
m 
m 
2 p- 2(1 
p < — a 
five ?AI fin adeoque falvo figno 
m 
m 
p • — a 
erit fin radix ultima aequationis fina = finwx. 
m 
2 p — a 
Similiter erit fin = ?AH y &c. Ipfa autem fe- 
rn 
ries radicum, a d’Alemberto prolata, fin — 
t 
m 
fin 
