et? 
) o ( æ 
1^5 
eodem ordine recurrent. Contra evenit, quando m 
nip — {-. ci 
eft par, ut mutatis fignis valorum fin — , 
■ m 
m+i.p + J ^ 2m — i . p 4 - a , 
— fin * - — fin ho- 
rn 
m 
rum magnitudines , licet præcedentibus fin — , 
m 
r p -h a m — I . p -fa 
— fin fin aequentur, fi- 
rn m 
gna tamen posfideant oppofiea, & numerum radi- 
cum inde duplicent. De caetero minus accurate di- 
&um videtur (confr. pag. 290. n. iy , 16) quod in 
divifione peripheriae circularis in n partes aequatio 
'2 p AD 
ad finus habeat radices o, fin — , fin — - - 
n n 
fin T -^-, aequatio vero ad chordas gaudeat (e- 
2p 
fin 
n — i . p 
quia ex 
P 
quentibus 0, 2fin -, fin 
n ' 
præcedentibus confiât, aequationem ad finus coinci- 
dere cum illa ad chordas, & utriusque radices ponen- 
p 2p n — i . p 
das esfe 0, — fin — , -f- fin — - - rb fin ; 
n n n 
ita tamen, ut chorda Temper Tumenda fît dupla finus 
correTpondentis: pari modo ex allatis patet, data 
chorda AD = 2fin & Tumto arcu 360’ -fs, prio- 
ris chordae partem pofitivam nullatenus Tecum coin- 
cidere, Ted illi in oppoficum jacere. Jam itaque 
concludere licebit, fingula dubia, loco citato a d’A- 
lemberto prolata, ex rite ad plicata Vectorum ne- 
gatione vel affirmatione Tufficienter explicari. 
X 2 - EX- 
