ab 
) o c gE> 
177 
tentia a Crozio primum -prolata 12): de Runarum 
a litteris Anglo -Saxonicis derivations, acerrime pro- 
pugnata fuit 13). 
Neque magis inter illos convenire deprehendi- 
tur, qui, controverfiam illam de Runarum prim- 
ordiis foam non facientes, in tempora tantum in- 
qusiverunt, quibus hæc vel illa Monumenta Runi- 
ca incifa fuerunt. Antiquariorum commenta ut prae- 
teream de (lu pen da cipporum quorumdam veftuta» 
te, quippe quæ fatis ab aliis funt explofa, O. Cei - 
fins Sen. eos difeernendo, quos majores noftri, Re- 
ligione Chriftiana jam recepta, fculpferunt 14), 
concesfisfe videtur, reliquos forte antiquiores esfe; 
Brochmannus autem aperte profitetur 15), fe nul- 
los cognofcere, qui probabili quodam argumento 
ad tempora, Chriftianifmum in Regnis Borealibus 
antevertentia, referri poslunt; & quum ille e. g, 
aetatem Runographorum Ubirii 8 z Balii in finem 
See. X:mi incidere judicat 16), hic illos Sec. Xlhmo 
pofl fata Gautonis floruisfe putat 17). Ceterum ubi 
quæftio de mortuis in Hvita Vadum inflituitur, eos 
alter A. D. 948,18)? alter ducentos poft annos oc- 
cubuisfe (latuit 19): auctore Disfertationis: de Mor- 
tuis Hvita Vadum , ab utroque disfentiente 20). In- 
fculptam lapidibus hifce notam crucis indubium 
M rn 3 prx 
Serie Reg. Dan. L. IÎ. c. 4. Brochmanni Underfgkn. orn v 2 re Ncr- 
diike Runftenars Ålder, p. 26 8. 
12) Vindiciæ Veter. Scriptor, p. ço. 
13) In Comment Societ. Goetting. comparatione infUtat* inter 
Antiquitates Septentrionales & Britann. atque Hib. 
14) In Afris Litter. & Scient. Svecise. 
15) L. c. p. 63. 
16) L. c. A:o 1730. p. 94. 
17) L. c. p. 120, cfr. p. 115, 
18) L. c. A:o T733 , p. 89. 
19) L. c. p. 139, cfr. p. 147. 
30) Præf. Ihre edit. 1766. 
