284 
m ) o ( m 
exiftimandi, Septentrionales fol os infignes adeo fu- 
isfe Grammaticos, ut, quibus potisfimum litteris in- 
digerent, dignofcere potuerint. Neque plus valet 
effugium illud, quod etiam Hibernorum litters ve- 
tuflæ diverfo a Romanorum ordine collocatae inve- 
niantur A); hoc enim tantummodo probabile red- 
dit ,- iilos quoque aliud ab initio Alphabetum ha- 
buisfe. Accedit, quod in linguis Gothicis litterarum 
nomina tam communia e. g. Staf, Runflaf \ Boc-ßa f , 
Runßabcis FJ, quam cuiqus propria ut e. g. F: 
F e oh , Feeh , Fie: H, Hagale , Hàgl , Hœgl : N, Not, 
N cud y Nyd G), a Romanorum denominationibus 
toto coelo diferepent: quodque Scandiani adeo pa- 
rum cupidi fuerint exteros imitandi, ut quum pri- 
mus litterarum numerus mutato fenfim idiomati 
non amplius fufficere vifus esfec, illum potius ex 
proprio inflituto auxerint, puncta feil icet prioribus 
inferendo, adeo ut F Romanorum G: R, B*. ft, Y: î? 
E: denotarent, quam ut deficientes ex Alphabeto 
Romano vel Anglo -Saxonico asfumerent. . 
è 
Quæ hactenus difputata funt non ita fumi ve- 
Jkn , ac fi Runarum plurimas cum litteris Romanis 
fimilitudinem quandam prs fe ferre diffitear. Lü- 
bens quidem hoc largior, fed ex duobus vel plu- 
ribus fimilibus alterum ab altero /pro venisfe non 
temere ftatuendum esfe cenfeo , antequam adeurate 
examinatum fuit, annon iingula cum aliis & vetu- 
lioribus majorem, quam inter (e, communionem 
habeant. Runarum cum antiquis Græcorum litte- 
ris convenientia, & harum fatis cognita a Phoeni- 
ciis derivatio, me ad comparationem inter hæc tria 
E) Hift. de 1’ Irland par Mac-Geogan, T. I. p. 31. 
F ) Disfert. de Rusar. Patria. 
G) Ibid. cfr. Hickefii Thefaur. T* I. p. 135. 
