detur, quod, cede Diodoro Siculo M) , Phoenices 
non primi litterarum inventores fuerint, fed for- 
mas tantum litterarum immutaverint. 
Utcumque haec cxiflimata erunt, id falcem mi- 
hi dandum esfe crediderim, Runas numero Phoe- 
nicum ac Græcorum Alphabeto tempore Cadmi , 
& figura non minus eorum, quam Hetrufcorum 
litteris magis congruere, quam Romanis vel Anglo- 
Saxonicis , ideoque fruftra ab his derivari» Nec 
difficilis explicatu erit convenientia illa, fi vetuflis 
&• idoneis auctoribus Iflandicis, quam nefcio qui- 
bus nuper effiftis probabilitatibus , majorem ut de- 
bemus , fic etiam habere velimus fidem. Docent 
nos illi, Othinum , ex A fi a venientem, & in Svecia 
demum permanentem, inter ceteras artes, quibus 
gentium borealium animos libi devinxit, Runas et- 
iam calluisfe. Qnod hac voce litteras, & non tan- 
tum præftigiæ denotantur, feparata illarum com- 
memoratio A 7 ), & in Cippis Runicis adhuc refidua 
nomina , fufficienter probant ; litterarum vero ufum 
ab inculta gente pro miraculo habitum fuisfe, ana- 
logum eft permultis phoenomenis, apud aiios quo- 
que populos obfervatis 0). 
Quum vero antiquae Septentrionalium Iinguæ, 
quam Othinus fimul intulisfe fertur, Runs , utpo- 
te'hic deficientes, illic abundantes, minus conve- 
nire videntur , cxifcimavic Au&or Disfertationis de 
Runarum Patria & Origine , eas aliunde, e Ger- 
mannia fcilicet, adoptatas fuisfe. Circa hanc opi- 
nio- 
M) Lib. V. p. 235. Edit. Rhodom. 8K è£ ccçx*l ç kçe7v t «A- 
À oc TV7T8S rœv yçcCfjifjiciTW fjsrccBeivoti povcv. 
N) Sturlef. Heims Kr. c. 7. allar pesfar iprotter kende han 
med Runwm NB. oc liopom pem er galdrar heita. 
O ) Disf. de Runar. Patria p. 13. 
