rfonem duo inprimis monenda erine, alterum quod 
Othinus , quamvis veteri Scandianorum îingvæ vo- 
cabula nova adeo multa immifcens, ut novi plane 
idiomatis fpeciem retulerit, priorem tamen pronun- 
tiandi rationem in tantum immutare non potuerit, 
ut foni aliquot diverfi non remanferint, Alphabeto 
ejus Runieo minus adcommodati : alterum quod 
nemini jam bene condet, quibus fonis hanc vel il- 
lam vocem majores noftri protulerint. Quoad ve- 
ro licet ex remanentibus pasflin antiquæ pronun- 
tiationis vedigiis judicare, Runas eloquio Scandiano 
haut male adaptatas fuisfe deprehendimus. Prae- 
terea obfervandum eft, quo antiquiora fingvse Scan- 
dianæ monumenta examinemus, eo magis cum Al- 
lemannica, utpote a dirpi communi prognata, con- 
venire deprehenduntur P)\ & quod de ipfis voca- 
bulis valet id etiam in fonis illorum obtinuisfe cre- 
damus : adeo ut litteris G, D, P, quibus Aleman- 
nis non opus fuit, Scandiani quoque ab initio faci- 
le carere potuerint. Hoc de G faltem in confesfo 
ed: cujus locum præfcntem in terminationibus vo- 
cabulorum , longo pod receptum aliud Alphabetum 
tempore, K tenuisle condat, e. g. årlik pro arlig\ 
jak pro jag, & c. Ad E quod adtinet, fonum ejus 
purum antiquitus inufitatum fuisfe , cuique ad fi- 
dem pronum erit, qui obfervaverit , illum in Up- 
lùndia & alibi pasfim adhuc rarisfime pronuntiari, 
plerumque autem l admixtum esfe. Sic pro en : 
ten , pro leta, licta , vulgo dicitur*, quapropter olim 
diphtongum E noftrum fuisfe, indicandum ed , 
quem littera / fcribentes denotarunt R Runicum 
Finale, quod fuperfluum habetur, necesfarium fu- 
isfe illis vifum erit, qui ad fonum illum peculia- 
rem 
P) Aciis Litter, 6 z Scient. Svec. A:o 1728* P- 4 69; & quavis 
fere pagina in Giosfario Svio-Gothico. 
