vam et quasi vitam in Europa recuperaverant, primo ardoris impetu 
oculi eruditorum, ut rerum fert natura, in linguam ipsam ejusque ori- 
gines perscrutandas praecipue convertebantur, quo ita nationis monu- 
menta scriptis commissa melius intelligerentur et explicarentur* Quam- 
vis studium quoque ejusmodi occasionem historiae Orientis pervestigan- 
dae doctis praeberet multifariam, tamen Grammaticos, Oratores et Poetas, 
utpote qui linguae cognitionem maxime promoverent, sibi tractandos 
potius sumebant. Sic accidit, ut praeclarissimi auctoilK^ quales smit 
Ihn Khaldun j Ihn el Athir ^ Mes' udi ^ Nuveirij ne ceteros haud mi- 
noris momenti nominem, doctis solum cogniti in Bibliothecis diu laterent. 
Sed nostra aetas, cui ea quoque debetur laus, ut, quum scientiae cuique 
suum tribuat jus, philologiae etiam Orientis latiorem campum concedat, 
magis maglsque iiitclligere videtur, nsallam medii aevi histbfîaïü' conseri- 
bi posse, nisi antea fuerint cognita ea, quae Orientis Historiographi et 
inter cos piaecipue Arabum de hoc tempore in medium tulerint. Et 
quo propior, rerum publicarum nexu et ratione, Oriens Occidenti venit; eo 
majore diligentia litterae ejus et naonumenta perquiri coepta sunt. Ubi- 
que fere revixit fervor ille, qui. Bibliothecarum latebras investigans, 
catalogis scriptorum Orientis publicandis, facem praefert eruditis, quo viam 
ad novos industriae suae fontes indagandos inveniat. Opera ambitus liaud 
exigui eduntur , neque ut aiitea moles voluminum ingens terret. Undi- 
que libri conquiruntur manuscripti , fors an meliore fortuna et usu, 
quam olim factum est, et quos diu deperditos crediderant docti aucto- 
‘res, studium aevi indefessum tandem nobis restituit. Gallia, quae per 
tiia ct quod excedit secula inter omnes civitates, quae, variis rationi- 
bus motae, litteras orientales foverunt, magnum tuita est locum, etiam- 
nunc sive in bis litteris eruditorum numero et celebritate sive reipubli- 
