61 
Bellum Emirorum e gente Seldjiihidica contra Fran- 
cos in Mesopotamia gestum. 
Ea aetate qua Franci littora Syriae occupabant^ discordiae 
et bella Musliinos se inter distinuerunt, quibus adjuti ilii |K>- 
tentes et auctoritate pollentes facti sunt. Harràn et Emessa 
tum temporis Keradjae, servo quondam Melibschahi, erant; 
Slausula autem Djehermiso, et Hisn Kifa Submano fdio Urtubi 
erat subjecta. Praefectus Keradjae rebellionem contra dominuni 
quum moliretur Harrani, Djaulium servus turcicus, subito eum ad- 
ortus, Interfecit. Ilaec res apud Francos cupiditatem urbis capien- 
dae excitavit, eamque igitur obsederunt. Subman et Djebermis, 
quamvis inter eos discordia bellumquc regnarent, tamen, ,ut vi- 
nbus conjunctis Harrano adjuvarent , arma posuerunt et, ad 
Khabur fluvium copiis collectis, sacramento Interposito fidem uter- 
que sibi polliciti sunt. Subman a subditis suis Turcomanis septem 
millia, Djebermis vero tria millia subditorum, qui Tureae, Ara- 
bes Curdique erant, buc secum duxit. Franci, Harrano profecti, 
contra eos acie Instructa, proelium commiserunt. Primo Mus- 
lim!, simulata fuga, longius abierunt; sed mox substiterunt et 
pugna redintegrata, magnam bostium ediderunt stragem et jn- 
pediraenta eorum diripuerunt. Bocmimdus vero, princeps Aii- 
tioebiae et Tancredus, regionis llttoralls dominus, pone mon- 
tem insidias Muslimis struxerant; sed non ante apparuerunt, 
quam iis advenirent comites fugientes. Postquam ibi ad noctem 
usque omnes erant commorati, fugam capessiverunt. Musiimi, 
quibus haec res nuntiabatur, eos jam persecuti, foedissime ce- 
ciderunt. In hac pugna Balduinus, comes [de Burgo], Edessae 
princeps captus est, quem, quamquam eum Ture omanus quidam 
e propinquis Submani captivum duxerat, Djebermis tamen sibi 
cepit. Propterea Turcomaai postularunt, ut pugnam coidra 
