132 
cerent, eos in suburbiis Apameae collocavit. Deinde eum adgressus est 
judex noctu cum iis ex incolis Sarmini, qui ab ejus partibus stabant, et m - 
litibus, quos e suburbiis per funes sustulerat. Ibn Mulâa’bum in domo sua 
trucidarunt et filium alterum ; sed alter fuga sese eripuit et ad Abu-1 Has- 
sanum ben Munkud , Scbeisæri principem, salvus evasit. EI Saigh jam Ha- 
lebo ad judicem advenit, qui, moras in promissis solvendis semper ei 
nectens, Apameam sibi propriam vindicavit. Quidam filiorum ibn Mu- 
lâa’bi apud Tugbdekinum commorabatur, quem praesidio castelli cujus- 
dam hic praefecit. Sed quum injuriae ejus tolerari non possent, et 
Tughdekin vindictam sumere vellet; ad Francos ille profugit, eosque ad 
Apameam expugnandam incitavit, simul iis urbis loca debilia common- 
strans et penuriam commeatus, quae ibi regnabat, exponens. Franci per 
mensem eam obsederunt; et tandem vi capta urbe, judicem et EI Saighum 
interfecerunt. Haec omnia gesta sunt anno CCCCXCIX. Antea nos 
commemoravimus, EI Saighum per Ibn Badi’um et Tutuschum Halebi post 
caedem Rudhvani, fuisse occisum. Utrum verius sit, Deus solus co- 
gnoscit. Postea princeps Antiochiae Francus castellum Sareptae post lon- 
gam obsidionem vi cepit, et incolas interfecit omnes. Ita etiam in Zer- 
danara egit. Incolae Menbedji et Balesi urbes suas desertas reliquerunt. 
His successibus infidelium perterriti, inducias petieruut incolae castello- 
rum Islamismo subjectorum, quas etiam iis concessei’unt Franci pro tri- 
buto unicuique rato, quod ita fixerunt, ut penderet Rudhvan pro Halebo 
ejusque ditione triginta millia aureorum, Tyrus septem millia, Ibn Mur,- 
kud Scheizeri quatuor millia. Hamata vero duo millia. Quae omnia an- 
no DV Cqui die 9 Julii A. C. 1111 coepit) acciderunt.” 
Pag. 66. Un. 3. — expendissent. Pro substitui 
quae vox in libro, litteris africanis negligentius scripto, non multum 
ab altera discrepat. 
lin. 10. — praesidiique causSas removerat donis. Loquendi 
formula JJlc iterum pag. 45 lin. l6 exstat: JJc quam 
ita explicandam credo, ut imperator exercitus mercenarii haud raro co- 
geretur, animos militum murmurantium donis aut auctis stipendiis miti- 
gare, et querelas eorum tollere j quo eos in bello futuro sibi haberet se- 
quaciores. 
