14f 
Tughdekiii Atabek Turcomanorum, qui Dijar Beer inhabitabant, auxi- 
lium imploravit, et, urbe relicta (?), castra e regione Francorum posue- 
rat, postquam Damasko filium Tadj el Muluk Burium praefecerat. Proe- 
lio tandem in fine anni commisso, exercitus acriter concurrunt. Tughde- 
kinum ex equo delapsum quum Muslimi caesum putarent , in fugam hi se 
convertunt, et ipse, equo conscenso, eos sequi coactus est. , Equitatus 
Francorum fugientes persequebantur» Pedites vero Turcomanorum, qui 
in loco pugnae remanserant,, quum pedites Francorum ad eos pervenis- 
sent, in unum collecti, desperantium modo in castra Fraiicorum impe- 
tum faciunt, ea diripiunt et pedites eorum caedunt. Tum victores et 
praeda onusti Damaskum redeunt. Equites Francorum, a persecutione 
reduces, castra direpta invenerunt, peditesque suos occisos. Quod sane 
factum fuit mirandum»” 
Pag. 88. Jam inde ab anno DXXVII Ibn el Athirum cum nostro 
comparare mihi licuit. In qua comparatione instituenda, quo diligentius 
illum inspicio, eo vero similius mihi fit, hunc maximam hujus narratio- 
nis partem, rebus tantum in compendium redactis, ex illo exscripsisse, 
eodem fere modo ac Abu-1 feda egerit in Annalibus suis componendis. 
Ipsa verborum concordantia, quae mihi multum in textus crisi adjuva- 
bat, hanc probant sententiam.. Ut exemplo rei veritatem exhibeam, 
primam huc pertinentem sectionem (^pag. 4 Tomi 2^^ exemplaris Ups.) 
statim huc adjiciam, unde lectores docti judicium et argumenta hauriant: 
Q» ja’Z'==>' pLiJt di [ûï‘v] KlvJ! 
w y 
Ksdî' di (d-w »jXwÆ A A^i 
^vdji Lds ^ i^ÄA^Oci^ 
(d (jw-hiji di i sjLâ?! Q-i ImJô- 
»lXåc u...Li^L di 
liSüAj qUT^! UJi qUUx!! 
A* 
C 1*.^ hiOUi di v^bsvJJi qUT jjdi j^XxXs di 
