277 
rcpcrîmus osseam substantiam , quae quidem, sive formam , seu 
firmitatem , seu mobilitatem articuli spectaveris , nulla ratione 
a genuina distingui potuit. — 
Praeterea hunc casum animo volventi quaedam memorabilia 
se ultro offerunt. • Si Cei. Olaus ad Acrell de simplici, sed 
quodammodo huic nostro simili, humeri fractura fatetur, ”se non 
satis percipere posse, quomodo musculus bracliiaeiis et vasa 
sanguinea, quin disrumperentur, tantum extendi potuerint” b), 
in nostro casu multo difficilius explicabitur, qva via caput ossis 
diffracti latum et asperum, non dilaceratis vasis majoribus et 
tendinibus musculorum, quae ipsi obstabant, flexuram cubiti 
perforare , potuerit. Non certo quidem confirmaverim , ejusmodi 
dilacerationes non factas esse; sed lioe inde suspicor, quod 
profluvium sanguinis tandem per se cessaret, quodque in vulne- 
re, ceteroquin lacero, nulla tendinum vestigia cernerentur. Si 
praeterea recordamur, antibracliium pueri ex equo cadentis in 
situ pronationis extensum fuisse, maxime probabile videtur, ca- 
put ossis diffracti , cum alias molles partes in flexura cubiti pertun- 
deret, vasa majora et tendines musculorum, ad latus externum 
praetervolando , tantummodo perstrinxisse. Etenim si tendines 
musculorum ex suis Insertionibus in processu coronoideo ulnae 
et tuberositate radii vi avulsi fuissent, difficillimum erit per- 
spectu, quomodo mobilitas articuli boc temporis spatio penitus 
b) Chirurgiska Händelser a/ O\oî Acrell. Stockholm, 1773. pag. 444. 
