279 
cciitîores, quotquot TÎdi, ne quis eö resecando fa'ciat pericultini 
sanandi, diàsvadent. ”l^sè Chirurgo” perîiibent, ”copiam ap- 
tiorum subsidiorum omnia , quae repositioni obstant , impedimen- 
ta amovendi; ni litationem scilicet situs membri et dilatationem 
vulneris. Flexionem membri solam saepe sufficere , si autem 
non sufficiat, incisionem praeseniissimo esse auxilio, i Hanc ve-’ 
ro non periculosam, nec difficilem esse; ad cutem tantummodo 
08 adhaerescere, eamque ideo unam incidi debere” d). Quae i 
praecepta sine dubio ad casus communes apta erunt, nostro vero 
casui non accommodari potuisse, adspectus figurae nostrae 
primae ostendit. Namque extremitas ipsius ossis protrusi, in 
flexura cubiti jacens, impedimento erat, quominus brachium 
enixius inflecti posset; incidere autem cutein antea satis discissam, 
cum ossi reponendo non officeret , inutile videbatur , etiamsi pro- 
fluvium sanguinis largius et positio vulneris id non prohibuis- 
sent. , Si denique repositio inajori vi adhibita forte successisset, 
minime tamen tentanda erat, cum a refricta partium contusione 
vehementissimam inflammationem vel gangraenam articuli colli- 
si et exfoliationes ossis, periosteo suo denudati, certissime ex- 
spectari oporteret. 
Haec incommoda resectione probabiliter evitari potuerunt, 
etiamsi brachium decurtatum aut alio modo deformatum forsan 
d) Reniarlts on Fractures etc. By PKneivAit- Pott. Cenf. A. G. Richters 
Cbir. Bililiotbek. 1, B. 1. Stuck, p. 77,,. 78, et S. Coolers Neuestes Hamlb. der 
Chir. ubers. V. Frofiep: Weinwr ^^831. j)ag.,.72!j. — 
41 
