- 36 
zij in de tuinen der steden en zelfs in den Buitenzorgschen 
Plantentuin, die overigens aan zeer talrijke, uit de meeste grootere 
plaatsen allengs verdreven vogels tot verblijfplaats strekt, heb 
ik haar nooit waargenomen. 
Haar tamelijk eentonig vederkleed wordt aanmerkelijk ver- 
fraaid door den welbekenden breeden band, die aan weerszijden 
van den hals verloopt en uit zwarte veertjes bestaat, die aan 
hun uiteinde in twee lobben uitloopen, eindigende in witte — de 
meer naar achteren geplaatste in roodachtig grijze vlekken. 
De derde Tortelduif is Turtur bitorquatus , Temh., gewoonlijk 
cleroek genoemd. Ook zij is vrijwel geheel grijs gekleurd, vooral 
op kop, hals en krop met een wijnroode tint en is gemakkelijk 
te herkennen aan een smallen dwarsband van zwarte veertjes, 
die achter in den nek verloopt en aan den bovenkant door een 
wit randje wordt begrensd. 
In gevangenschap paart deze soort niet zelden met Turner 
risorius en brengt dan nakomelingen voort, die bij de inlanders 
als kooivogel in hoog aanzien staan. 
In wilden staat voeden de Tortelduiven zich met allerlei zaden 
en vruchten. Niet zelden treft men ze, na het paddisnijden, op 
de sawah’s aan, waar zij zich aan de achtergebleven korrels te 
goed doen. 
f. Familie der Pfiabidae. 
Tot deze kleine familie behoort een zeer sierlijke duif, Chalcophaps 
indica , L., onder den inlandschen naam delimoekan bekend en 
eveneens als kooivogel in hoog aanzien. In wilden staat komt 
zij op Java niet zeer algemeen voor; daarentegen is zij, volgens 
Vorderman, zeer veelvuldig op sommige eilandjes in de baai 
van Batavia, met name op Edam. 
Zooals uit het bovenstaande blijkt, is de oeconomische beteekenis 
der duiven gering. Zij voeden zich hocfdzakelijk met de zaden 
en vruch'ten van wildgroeiende gewassen en het is mij nooit ter 
oore gekomen, dat op Java denootmuskaatboomen van Carpophaga- 
soorten hadden te lijden. Groote aanplantingen van dezen boom, 
