— 43 — 
De liaan van Gallus varius heeft een afgeronden kam, die een 
violette kleur heeft, maar aan den bovenrand donkerder, aan de 
basis lichtblauw is. De lellen zijn van voren rood, van achteren 
geel. Kop, nek, hals en mantel dragen fraaie donker zeegroene 
veeren, die naar achteren langer worden en zwarte randjes 
hebben. Staartpennen glanzend metaalgroen. Krop, boist, buik 
en flanken zwart, naar achteren in een meer vale tint overgaand. 
De hen draagt op de bovendeelen zwarte veeren met rosse 
randen en dwarsbandjes en op den rug een groenen metaalgloed. 
Keel wit. Hals en borst lichtbruin, de veeren donker gerand. 
Buik rossig. 
Hoewel beide hoendersoorten van nature zeer schuw zijn en 
zich bij voorkeur in bosschen en wildernissen ophouden, komen 
ze toch wel eens in naburige aanplantingen. Vooral in oude 
koffietuinen hoort men niet zelden het kraaien van den wilden 
boschhaan. Oeconomisch zijn beide soorten van weinig beteekenis. 
c. Familie der Pauwen (Pavonülae). 
Ook bij de eenige, op Java voorkomende Pauwensoort, Pavo 
muticus , L. behoeven wij niet lang stil te staan, daar wij het 
voorkomen van dit dier voldoende bekend mogen achten. In 
sommige streken, zooals hier en daar aan de Zuidkust van de 
Preanger Regentschappen, is hij niet zeldzaam; ook in vele 
bergstreken komt hij voor, maar zijn groote schuwheid maakt 
net moeielijk, een goed exemplaar te bemachtigen. Hij houdt 
zich bij voorkeur in het geboomte op, heeft voor den nacht een 
tamelijk vaste rustplaats, maar verlaat deze gewoonlijk weder 
zeer vroeg in den morgen. 
De algemeene inlandsche naatn is merak ; in het Oostelijkste 
gedeelte van Java schijnt eene witte variëteit voor te komen. 
