— 47 — 
dieren neerzet en zich voor een groot deel voedt met de wormen, 
die vooral in de voetindruksels der zware buffels spoedig te 
voorschijn komen. Behalve met deze voedt hij zich echter ook 
met vischjes en zelfs met insecten, vooral sprinkhanen. 
In den paartijd verandert zijn eenvoudig vederkleed voor een 
deel en worden kop, nek en hals oranjebruin; de verlengde 
halsveeren hangen als fijne franje over den krop en over den 
rug liggen de eveneens oranjebruine egretten, die tot het uiteinde 
van den staart reiken. 
Bubulcus coromandus komt in de lagere, en in het algemeen in 
waterrijke en sawahrijke streken zeer algemeen voor. Evenals 
alle geheel of nagenoeg geheel witte reigers, draagt hij den 
inlandschen naam koendoel. 
Aan het zeestrand komt eene grijze reigersoort voor, Lepterodius 
sacer , Gjjel., die nauw aan de Egretten is verwant. Zij is 
ongeveer van dezelfde grootte als deze en kenbaar aan eene 
overlangsche witte streep over kin en keel. Haar nest maakt 
zij bij voorkeur in de boomen der mangrove-vegetatie. 
Wij komen thans tot wederom kleinere reigersoorten, die met 
de namen van ralreigers en woudaapjes worden aangeduid. Ook 
daaronder bevinden zich soorten, die op Java hoogst algemeen 
worden aangetroffen. Zoo in de eerste plaats Ardeola speciosa , 
Horsf., afgebeeld in fig. 29 en bekend onder den inlandschen 
naam blekok. 
Bij dezen vogel zijn kop, hals, nek en krop bruinachtig, in 
het ééne jaargetijde donkerder, in het andere lichter, soms 
nagenoeg witachtig. Helder wit zijn de verlengde achterhoofds- 
veeren, kin, keel, buik, vleugels, rug, sluit en staart. De rug 
wordt in den paartijd echter geheel bedekt door de verlengde 
veeren van den achternek, welker donkergrijze draadvormige 
uiteinden tot over het einde van den staart reiken. Indenzelfden 
tijd wordt de borst geheel bedekt door de rosbruine uiteinden 
der verlengde kropveeren. 
De bek is aan de punt nagenoeg zwart, in het midden geel 
en aan de basis blauwachtig. Deze laatste kleur heeft ook de 
naakte huid om het oog. 
