— 50 — 
bovendeelen zijn dof roodbruin, met zeer talrijke, zigzagsgewijs 
verloopende, zwarte dwarsbandjes. Slagpennen zwart, aan het 
einde bruin, met een witten eindrand. Staartpennen eveneens 
zwart, met een rossig uiteinde. Kin en keel witachtig, allengs 
overgaande in de isabella grondkleur der onderdeelen. Op den 
krop talrijke groote en kleine zwarte vlekken, op den buik 
talrijke roestkleurige vlekken op een, naar achteren witter 
wordenden achtergrond. Onderste staartdekveeren nagenoeg wit. 
Bij den jongen vogel zijn de kopveeren veel meer tot een 
kuif verlengd ; zij zijn zwart, met witte vlekken en worden 
bij de geringste emotie door het dier overeind gezet. De boven- 
deelen, de vleugeldekveeren en de slagpennen, voor zooverre 
deze in de rust zichtbaar zijn, zijn vaalzwart met rossig 
isabella dwarsbandjes. Borst- en buikveeren eveneens vaalzwart, 
maar levendig geteekend met witte dwarsbanden en okergele 
randen. Kin en keel helderder wit dan bij het volwassen dier, 
met een reeks van zwartachtigo veertjes in de middenlijn. 
Overigens varieert het jeugdkleed van deze soort op zichzelf 
reeds tamelijk sterk, zoodat het niet mogelijk is, eene beschrijving 
te geven, die op alle individuen van toepassing is. 
Het komt mij voor, dat deze vogel, waaraan de inlanders den 
naam walangkada geven, op Java minder zeldzaam is, dan door 
schrijvers van vroegeren tijd wordt vermoed en opgegeven. In 
den loop van het jaar 1902 werden mij niet minder dan 5 
exemplaren in jong en overgangskleed aangebracht, waarvan ik 
een tweetal op verschillende tijden in gevangenschap hield, ten 
einde iets meer van de gewoonten van deze dieren te leeren 
kennen. In dit opzicht waren zij echter verre van mededeelzaam ; 
zij zaten dag en nacht met wijd geopende oogen en met eenigs- 
zins ineengedoken hals en kop in hunne kooi en gewenden 
zich vrij spoedig aan de nabijheid van menschen. Het ééne 
exemplaar stierf na een paar dagen, maar het andere kende zelfs 
na korten tijd zeer goed het blikje, waarin zijn voedsel werd 
aangebracht en kreeg dit nauwelijks in het oog, of de kuif werd 
ten teeken van vreugde zoo hoog mogelijk opgezet. Ditzelfde 
dier, dat ik gedurende een paar maanden in leven hield, leerde 
