— hl — 
a. Familie der Snippen (Scolopacidae). 
Het kenmerk der naar achteren geplaatste oogen treedt bij de 
eigenlijke Snippen het duidelijkst aan den dag. Zij hebben verder 
een zeer langen snavel, die bij de echte Snippen vrijwel recht, 
bij de Bastaardsnippen een weinig gebogen is. 
De op Java in den westmoesson algemeen voorkomende soort 
is Gallinago stenura , Bp., gewoonlijk boeroeng snip , beter blekèk 
(mal. en soend.) of bicertjet (jav.) genoemd. Zij gelijkt in hooge 
mate op de Europeesche Watersnip en onderscheidt zich hoofd- 
zakelijk van de laatste door een veel grooter aantal staartpennen, 
waarvan echter de 8 buitenste paren zeer smal en bijna lijnvormig 
zijn. Zij broedt in Oostelijk Siberië en Noordelijk China en trekt 
tegen het najaar naar het zuiden. Bij millioentallen komt zij 
alsdan ook op Java, waar vooral de sawah’s, maar ook grasrijke 
streken haar een goede verblijfplaats aanbieden. Niet zóó goed 
echter, of honderden hunner geraken bij hun nachtelijke om- 
zwervingen in de netten, door inlandsche vogelvangers over de 
sawah’s gespannen, terwijl een eveneens niet gering aantal aan 
de Europeesche snippenjagers ten prooi valt 
De mannetjes zijn in den regel iets kleiner dan de wijfjes, 
terwijl ook de snavel der laatsten naar verhouding tot het 
lichaam iets langer is. Hun voedsel bestaat uit wormen, schaal- 
en schelpdiertjes, insecten en insectenlarven. 
Het schijnt, dat de Europeesche Watersnip, Gallinago gallinago , 
L., die in den regel niet zuidelijker trekt dan Burma en de 
Philippijnen, een enkele maal ook tot Java doorreist; althans 
Vorderman deelt mede, éénmaal een exemplaar dezer laatste 
soort te hebben gekregen. 
Java herbergt ook een Houtsnip en wel de door Horsfield 
beschreven Scolopax saturata. Deze soort bewoont echter de 
hoogere bergstreken en is nog niet beneden 5000 voet aangetrofifen. 
De op Java voorkomende Bastaardsnip is Rostratula capensis, L., 
door de inlanders blekèk kembang (mal. en soend.) en pangoeng 
(jav.), door de Europeanen veelal goudsnip genoemd. Bij deze 
soort is de snavel iets korter dan bij de gewone blëkèk-, bovendien 
