— 60 
6. Vleugellengte minder dan 15 c.M. Staart- 
pennen puntig eindigend T. acuminata. 
Vleugellengte meer dan 15 c.M. . . . T. crassirostris. 
7. Bovenste staartdekveeren in hoofdzaak wit T. subarquata. 
Bovenste staartdekveeren zwartachtig bruin ... 8. 
8. Snavel dun, meer hoog dan breed, middelste 
staartveeren duidelijk langer dan de andere T. alpina. 
Snavel stevig, even breed als hoog, middel- 
ste staartveeren nagenoeg even lang als 
de andere T.platyrhyncha. 
Het cosmopolitisch karakter der Strandloopers blijkt wel het 
best uit de omstandigheid, dat van de negen, hier aangegeven 
soorten bijna alle in Europa en drie in ons vaderland voorkomen, 
namelijke T. arenaria , 7'. minata en T. subarquata, die aldaar 
onder de namen Drieteenige, Kleine en Krombek Strandlooper 
bekend zijn. Tringa minuta (Fig. 37) is in het winterkleed niet 
anders van Tringa ruficollis te onderscheiden dan door de om- 
standigheid, dat de laatste iets forscher van bouw is. In het 
zomerkleed echter zijn bij de laatste krop en borst fraai roest- 
bruin gekleurd, van welke kleur de hier voorkomende exemplaren 
dikwijls nog een overblijfsel vertoonen. 
Tringa (Calidris) arenaria , L. is op Java zeldzaam, maar heeft 
in de Noordelijke gematigde luchtstreken een zeer groot versprei- 
dingsgebied en broedt in het hooge Noorden. Aan de kusten 
van ons vaderland is zij dikwijls in grooten getale op den trek 
waar te nemen. De afwezigheid van een achterteen maakt 
haar gemakkelijk herkenbaar. 
Tringa subminuta , Midd. (door Vorderman, Nat. Tijdschr. 
Ned-lndië , XLII pag. 98, als Tringa damacensis , Horsf. beschreven) 
is meer een moeras- dan een strandvogel ; daarop wijzen ook 
haar lange teenen. 
Tringa minuta , Leissl., Tringa ruficollis , Pall. en Tringa 
subarquata , Güld. komen, in West-Java althans, het meest voor 
en zijn algemeen onder den naam tiril bekend. De meeste 
soorten leveren een zeer goed voedsel op; overigens zijn zij in 
oeconomisch opzicht niet van veel beteekenis. 
