— 64 — 
is samengedrukt. De meeste soorten bezitteu geen achterteen. 
Zij nestelen op den grond. 
Eenigszins op zich zelve staat de 
a. Familie der Zwaluwplevieren (GlareolidaeJ. 
Deze eigenaardige vogels zijn gekenmerkt door zeer lange 
vleugels en een gevorkten staart, waardoor zij in de vlucht aan 
zwaluwen herinneren. Zij worden hier vertegenwoordigd door 
Glareola orientalis , Leach, die wel is waar in Noordelijker streken 
(China) broedt, maar in den winter in grooten getale naar Java 
komt, waar zij vrij algemeen onder den naam terèli bekend is. 
Beschrijving (naar Vorderman). Bovenkop, mantel, rug, vleugeldek- 
veeren en slagpennen van de derde orde van een grijsbruine kleur, die alleen 
in den nek een roestkleurige tint aanneemt en aan het voorhoofd don- 
kerder wordt. Teugels zwartachtig, veertjes van het onderste ooglid wit, 
wangen als de kop gekleurd. Een zwarte, smalle, cirkelvormige band loopt 
dwars over den hals en vereenigt de beide teugels. Deze band wordt aan 
de binnenzijde door witte veertjes begrensd. 
Kin, keel en borst okerkleurig. Buik, schenen, achterste deel der 
flanken, zoomede de stuit en de bovenste en onderste staartdekveeren 
zuiver wit. Slagpennen der eerste en tweede orde, benevens de groote 
dekveeren van gene, donkersepiakleurig. De eerste slagpen, die de 
langste is, bezit een witte schacht. De binnenvlakte der vleugels is 
grijsachtig. De middelste nj der binnenste dekveeren, zoomede de verlengde 
okselveeren zijn fraai roodbruin, de beide uiterste rijen echter sepiakleurig. 
Vleugelrand nabij de alula witachtig. 
De staart is gevorkt, zijn pennen zijn wit, doch bezitten donkere, grijs- 
achtige uiteinden, die voor de beide uiterste het minst uitgebreid zijn. 
Iris donkerbruin. De stevige gekromde bek is zwart, doch achter de 
neusgaten fraai koraalrood. De pooten en nagels zijn zwartachtig van 
kleur. Een spanvlies vereen'gt de basis van den buiten- met die van 
den middeltoon. Totale lengte 22,4 c.M. 
Vooral in het begin van den Westmoesson kan men dezen 
vogel in groote troepen in het laagland van Java waarnemen. 
Door hunne kleur vallen ze dikwijls niet gemakkelijk in het 
oog, zoodat men ze gewoonlijk pas ontdekt, wanneer er een 
opvliegt om zich een weinig verder weer neer te zetten. Hun 
