- 30 
door het ontbreken van de gele streep op de vleugels en de 
heldergele zoompjes van de slagpennen der tweede en der derde 
orde en van hare dekveeren. 
Volgens de Bocarmé levert deze vogel, die zich eveneens met 
Ficus - vruchten voedt, een zeer smakelijk gerecht op, dat overal 
gemakkelijk is te verkrijgen op Java, „oü les tracés de super- 
stition, qui ont précédé 1’islamisme font encore révérer les figuiers, 
que 1’on plante généralement sur toutes les places publiques et 
que 1’on trouve dans beaucoup de lieux privilégiés, oü ils servent 
de retraite a des singes, des cheiroptères etc., qui multiplient 
tranquillement sous 1’égide de quelque prétendu génie local.” 
Wij willen hier in het midden laten, of het door de Bocarmé 
aanbevolen gerecht zóóveel opgang heeft gemaakt, dat de voorraad 
langzamerhand is uitgeput, of dat de begeerde vogel zich in 
veiliger verblijfplaatsen heeft teruggetrokken; zóóveel is zeker, 
dat deze vogelsoort thans verre van algemeen is en het gerecht, 
dat zij oplevert, stellig niet van alledaagschen aard. 
Hetzelfde geldt waarschijnlijk van de derde soort, Osmotreron 
grisiecauda, Gray, die kenbaar is aan de afwezigheid van de oranje- 
gele borstvlek bij het mannetje. Het is echter zeer moeielijk, 
zich een juist denkbeeld te maken van de algemeenheid van 
dergelijke vogelsoorten, die onderling veel op elkander gelijken. 
Wanneer men een groep Papegaaiduiven in een boom ontdekt 
of ze tegen de avondschemering in koppels ziet rondvliegen, 
wat ze gaarne doen, kan men ze wel als zoodanig herkennen, 
maar de hoogte der boomen maakt het veelal onmogelijk, 
te onderscheiden, tot welke soort zij belmoren, terwijl men 
gewoonlijk liever daarover in het onzekere blijft, dan een der 
vreedzame dieren aan de waarneming opoffert. 
Een fraaie, groote Papegaaiduif is Butreron capellei , Temm., die 
bij voorkeur in boschrijke streken vertoeft. Zij bereikt eene 
lengte van 35 cM. en is fraai geel, groen en zwart gekleurd. De 
kropvlek is oranjegeel, aan de kanten bruin. 
Het geslacht Sphenocercus ontleent zijn naam aan den vorm van 
den staart, waarvan de middelste pennen wigvormig verlengd 
