— 25 — 
In den broeitijd is de snavel donker hoornkleurig, doch na dien 
tijd wordt de geheele bek witachtig. 
Deze manjar is de meest algemeene Wevervogel van Java; door 
de inlanders in de omstreken van Batavia wordt hij soms nader 
aangeduid met de namen van manjar paddi en manjar djamboel , 
terwijl Zehntner in Oost-Java voor de mannetjes den naam van 
manjar kembang, voor de wijfjes dien van manjar kajoe vernam. 
De naam manjar kembang wordt in West- Ja va gegeven aan 
eene tweede, minder algemeene soort, Ploceëlla javanensis , Less. 
Deze soort is veel fraaier dan de eerste; bij het mannetje zijn 
namelijk kop, nek, hals, borst, buik, flanken, scheenen, stuit en 
staartdekveeren intens indiaansch-geel, wangen en kin zwart. 
De overige deelen zijn rosachtig zwart en rosachtig grauw, de 
veeren gewoonlijk met lichtere randen. Het wijfje van deze soort 
is daarentegen zeer eenvoudig gekleurd, van boven donkerbruin, 
met vaal gezoomde veeren, van onderen vaal, naar achteren in 
het witachtige loopend. De bek is bij deze soort opvallend kort en 
het mannetje is aanzienlijk grooter dan het wijfje (14,5 en 13 c.M.). 
De Wevervogels in hunne oeconomische beteekenis hebben 
het onderwerp uitgemaakt eener mededeeling van Zehntner 
in het Archief voor de Java- Suikerindustrie 1898, Afl. 3. Deze 
mededeeling betreft uitsluitend Ploceus manyar, Horsf.; de andere 
soort werd door hem niet in het suikerriet gevonden. 
„De schade — aldus Zehntner — , door de Manjars in het riet te 
weeggebracht, bestaat daarin, dat deze vogels de bladeren ver- 
scheuren om daarvan hunne kunstige nesten te maken, die zij aan 
de bladeren ophaugen. Het ligt voor de hand, dat door het 
vernielen der bladeren de groei van het riet belemmerd wordt en 
dit laatste achterlijk blijft. Hoe ver dit gaan kan, heb ik in Juli ’95 
op de onderneming Kremboong gezien. In den tuin Kebaron, 
groot 16 bouws, huisden duizenden en duizenden Manjars, zoodat 
geen onbeschadigde bladeren konden gevonden worden en slechts 
de min of meer kale hoofdnerven waren overgebleven, De bodem 
was als bezaaid met oude, verlaten nesten en in het bladerwerk 
kon men ze van één punt uit bij dozijnen en in de verschillendste 
toestanden zien. Langs den rand van den tuin echter was een 
