14 - 
o.a. door den geheel zwarten kop en nek, de lichtblauwe bovenste 
en onderste staartdekveeren en eene fraaie, lichtblauwe teekening 
op de overigens zwarte slagpennen en vleugeldekvederen. 
Groep VIII. Kwikstaarten. 
De beide in deze groep gebrachte familie’s zijn nauw aan 
elkander verwant; beider vormen leven hoofdzakelijk op den 
grond en leven uitsluitend van insecten. Het zijn meestal zeer 
slanke vogeltjes met vlugge, sierlijke bewegingen, maar een 
weinig ontwikkeld zangvermogen. 
a. Familie der Kwikstaarten. ( Motacillidae) . 
Gekenschetst door hun langen, bewegelijken staart, hun vrij 
hooge pooten eD hun kleinen kop met een rechten, puntigen 
snavel, zijn de Kwikstaarten in hun algemeen voorkomen aan 
ieder bekend, die een deel van zijn leven in Europa doorbracht, 
waar zij des zomers tot de zeer gewone vogels behooren. Dit 
laatste geldt niet ten aanzien van Java, want de Kwikstaarten 
zijn in onze omgeving, zoo niet zeldzaam, dan toch zeer zeker 
geen alledaagsche verschijningen. Schlegel zegt in zijn „Vogels 
van Nederland”, dat Motacüla flava , L. in menigte op Java, Borneo 
en Amboina tot op 2000 voet hoogte broedt, maar wat Java 
betreft, heb ik deze bewering nergens door eigen waarneming 
bevestigd gevonden en indien het nest zoo algemeen was, zou 
Bernstein wel melding ervan hebben gemaakt. 
Motacüla flava , L. draagt bij de inlanders, voor zooverre deze 
haar althans kennen, den naam van kitjoewit ; Vorderman geeft 
voor Batavia den naam kitjoewit kerbo op en Horsfield voor het 
Javaansch dien van bessit. De laatste was echter bij geen der door 
mij ondervraagde Javanen bekend. 
De kitjoewit (Fig. 10) varieert naar gelang van het jaargetijde 
zeer in zijn vederkleed; in April en Mei is hij het fraaist. Hij 
heeft dan een grijzen kop en een in den regel duidelijke, witte 
superciliairstreep. Van onderen is hij zwavelgeel, mantel, rug, 
stuit en de kleine vleugeldekveeren zijn fraai olijfgroen, waar- 
tegen de in rust donker sepiakleurige vleugels scherp afsteken. 
