— 66 — 
winterkleed over het algemeen meer grijsachtig. Hij schijnt 
zich bij voorkeur in de onmiddellijke nabijheid van het zeestrand 
op te houden, terwijl de gewone troelek zich ook meer in het 
binnenland begeeft. Beider voedsel bestaat voornamelijk uit 
schaal- en schelpdiertjes. 
Het derde, hier overwinterende geslacht van Plevieren is 
Aegialües, waarvan niet minder dan zes soorten hier werden 
waargenomen, namelijk geoffroyi , Wagl , pyrrhothorax , Gould, 
veredus, Gould, dubia , Scop. (Fig. 40), ruficapillus , Temm. en 
peroni , Bp. 
Zij zijn alle kleiner dan de troelek , maar vertoonen overigens 
een overeenkomstigen lichaamsvorm. Op de bovenzijde zijn zij 
bruinachtig grijs, op de onderdeelen witachtig. Een paarkleed 
komt in veel mindere mate voor; het zwart op de onderdeelen 
bepaalt zich tot een donkeren dwarsband over de borst. Het 
wit van den hals zet zich veelal terzijde daarvan tot aan den 
nek voort en vormt daardoor bij de meeste soorten een soort 
van kraag. 
Het tamelijk eentonige voorkomen van het vederkleed is 
vermoedelijk oorzaak, dat de inlanders de Aegialites- soorten 
beschouwen als nauwer verwant aan de Strandloopers en de 
Ruiters dan aan de Plevieren en ze daarom eveneens met de 
namen tiril en trinil aanduiden. Door den veel kortoren snavel, 
die, zooals bij alle Plevieren, eenigszins aan dien der Duiven 
herinnert, zijn ze echter zonder moeite van de echte trinils te 
onderscheiden. 
Daar zelfs de beroeps-ornithologen in Europa niet zelden moeite 
hebben met het determineeren van opgezonden voorwerpen, acht 
ik het ondoenlijk, hier aan te geven, hoe de verschillende sooi ten 
van elkander kunnen worden onderscheiden. 
c. Familie der Steenloopers ( Strepsilatidae ). 
Eene kleine familie, die zich nauw aan die der Plevieren 
aansluit, doch zich ervan onderscheidt door de kortere, dikke 
pooten, het bezit van een achterteen en den kegelvorm van den 
eenigszins naar boven gekromden, tamelijk langen bek. 
