— 72 — 
aan begroeide moerassen. Haar vederkleed is over het algemeen 
zwartachtig, hier donkerder, ginds meer in het zwartgrijze loopend. 
De onderste dekveeren van den staart zijn bijna alle wit. Men 
krijgt deze duidelijk te zien, wanneer het dier, opgejaagd zijnde, 
hard wegloopt, daar het, evenals de meeste vogels van deze 
groep, de gewoonte heeft, bij die beweging de staartveeren 
overeind te zetten. 
De bek is donkerrood met een geelgroene punt, de pooten en 
teenen zijn geelachtig groen. 
Het minst algemeen en slechts gedurende den westmoesson op 
Java aangetroffen is Gallicrex cinerea , Gm. De eigenschap van 
deze soort, zich overdag rustig te houden en eerst tegen de 
duisternis op voedsel uit te gaan, maakt haar bovendien nog 
tot een minder bekende verschijning. Ook haar grijsbruin 
vederkleed doet haar overdag weinig in het oog vallen. Zij 
varieert sterk in grootte, doch overtreft in het algemeen de beide 
andere soorten in afmetingen. Daar zij hier niet broedt, is bij de 
op Java voorkomende mannetjes de voorhoofdsplaat niet of 
slechts in geringe mate tot een hoorn ontwikkeld. 
e. Familie der Purperkoeten (Porphyrionidae). 
De eenige, op Java voorkomende soort vertoont geheel de 
kenmerken der familie: een blauw vederkleed, een stevige, 
samengedrukte, korte maar hooge bek, een breede, aan de achter- 
zijde vierkante voorhoofdsplaat en zeer lange teenen (Fig. 47). 
Zij draagt den naam van Porphyrio calvus , Vieill. en is vrij 
algemeen bekend onder de inlandsche namen mandar (mal.) en 
peloeng (jav.). In lage, moerrasige streken is zij niet zeldzaam, 
hier en daar zelfs zeer algemeen en talrijk. 
Haar algemeene kleur is blauw in allerlei tinten. De kop is 
zwart, evenzoo de staart. De onderste staartdekveeren zijn wit. 
Bek en voorhoofdsplaat zijn rood, pooten bleek rood. Lichaams- 
lengte, zonder de pooten, ongeveer 40 c.M. 
f. Familie der Meerkoeten ( Fiilicidae ). 
De Meerkoeten, dikwijls kortweg Koeten genoemd, brengen 
ons door bouw en levenswijze reeds nader tot de Zwemvogels. 
