208 — 
hem bezochte haciendas aangetroffen ; slechts kwamen er hier en 
daar enkele exemplaren van voor. Volgens denzelfden schrijver 
had men gevonden, dat het coffeinegehalte van het product der 
amarellakoffie hooger was dan dat van het gewone Brazielproduct. 
Tegenwoordig schijnt de variëteit weer meer de aandacht te 
trekken; Fauchère deelt mede (Culture pratique du Caféier, in 
Agriculture des Pays Chauds, 1906, I. p. 456), dat allen, die hij 
gedurende zijn verblijf in Sao-Paolo erover sprak, het erover eens 
waren, dat de amarella een zeer interessante, productieve varië¬ 
teit was, die een zeer gelijkmatig en gewaardeerd product op¬ 
leverde. Verscheidene groote haciendas breiden haar amarella- 
aanplantingen uit; zoo bv. de haciënda San-Martinho, waar men in 
1902 van plan was eenige honderdduizenden boomen der Botucatu- 
variëteit in den grond te brengen. 
Uit een aanteekening uit het Jaarverslag van ’s Lancls Plantentuin, 
1881 (p. 23) zou men kunnen meenen, dat in dat jaar de Amarella- 
variëteit op Java geimporteerd is. Er is daar sprake van een „hier 
nog onbekende koffievariëteit, wier vruchtvleesch niet rood, maar geel 
moet zijn”. Uit latere verslagen blijkt, dat de bedoelde variëteit Mara- 
gogypekoffie was. 
Wat de waarde der amarellavariëteit uit het oogpunt der 
variabiliteit betreft, zij is analoog aan de witvruchtige verschei¬ 
denheden, die van tal van plantensoorten in den Europeeschen 
tuinbouw in cultuur zijn, als bv. witte bessen, gele pruimen, witte 
aardbeien en witte frambozen. Evenals deze, moet Coffea arabica 
amarella beschouwd worden als een verliesvariëteit, waarin door 
een mutatie de eigenschap om in de bes een roode kleurstof te 
ontwikkelen latent geworden is. 
