sjî 
) o ( 
nietur, unde dabitur x 
V, 
t' 
B — B 1 — A~> ^ 
y B + ^ utex P r i° r i aequatione. Coinci- 
dit vero hæc forma cum Regula di£ta Card ani, fimul- 
que docet noftræ methodo eandem in refolvendis li¬ 
quationibus Cubicis vim competere, ac veteri a Sci¬ 
pione Ferreo deteche, & ab ejus fequacibus ma¬ 
gno cum ftudio ilîuftratæ. 
$. IV. 
Analyfis aequationis x’ ~o,Ax — iB = o, quam 
in §. II explicavimus, facile adplicatur ad variasÆqua- 
tionum Cubicarum formas, quod brevitatis caula verbo 
adnotaffe fufficiat. In eorum vero gratiam, qui hujus¬ 
modi calculis delecrantur, fequentia adducemus. Pona¬ 
tur Ax 3 ■+ Bx 2 -4- Cx D — o , affumattirque x —y 
~bE: i:o polito B 1 = 3 AC\ erit ipfius E valor unicus, 
--C — B 
nempe E=. 
B* D\\ 
{C 
E 
A 
C 
3 A 
2:0 Si C 1 
3D 
, unde dabitur Bx -b C 
* 
2 
BD, erit vel E ~o, vel 
= —, uterque vero ipfius E valor' dat 
Bx-bC=zx (B } — sABCy, 3:0 Si BCx=$AD> erit 
E 
( 
3 BD 
C 2 \* 
B* 
SAL/ 
) , indeque 
3 Ax ■+ E AC 
$Ax — 1/ AC 
fB — i /AC\j 
1 ——r ) . 4:0 pofito denique B 1 4- BC- f C 2 
\B -4- A AC' 
sAC-b 9AD+ 3 BD, E unum tantum valorem habe¬ 
bit 
