(710) 
Diuifit hunc librum in duas partes. In prima 
parte in naturam et fedem animae inquirere, in alte¬ 
ra fun&iones animae explicare conftituit. 
p. 3. Partis prioris quatuor fecit capita. In primo ca¬ 
pite animam humanam effe fubftantiam fimplicem, 
atque immaterialem, ex eo, quod quisque fui con- 
p. IO. fcius fit, demonftrat, et contra Lockium, dubitan¬ 
tem , annon Deus materiae facultatem cogitandi lar¬ 
giri pofiit, difputat. 
In fecundo capite quaeftionem tra&at hanc, num 
anima corpori fuo realiter praefens fit? Et quia hanc 
quaeftionem eo ipfo decifam effe putat, ubi oftenfum 
fuerit, animam corpori fuo phyfice iunflam effe: de 
animae et corporis coniun&ione fufius agit. In quo 
p, 25, difficillimo argumento tra&ando fic verfatur, ut pri¬ 
mo rationes, ob quas plerique hodie philofophi phy- 
ficum influxum animae in corpus fuum, et corporis 
in animam, concedere verentur, refutare fufcipiat 
(ubi tamen diffimulare nou poffumus, pauciffimas 
easque omnium leuiffimas rationes attuliffe Cl. Au- 
florem), deinde demonftrare allaboret, animam et 
corpus in fe mutuo agere phyfice. Demonftrationis 
p. 29. huius omnis neruus in hoc confiftit argumento: Cum 
.vis motrix agat in corpora, et fimul ea penetret, cur 
non aeque in animam agere poteft, quippe quae 
etiam penetrabilis eft corpori ? Cui argumento quae 
fit vis, diiudicandum phiiofophis relinquimus. Vt- 
p. 30. cunque fit, hoc folo argumento nifus Au&or, nunc 
putat euiflum effe animae et corporis mutuum influ¬ 
xum phyficum, et pro certo habet, eandem vim, 
quae in corporibus relidens motrix dicatur, ad fen- 
fationes et cogitationes in anima producendas coope¬ 
rari, et in animae corporisque mutuis aftionibus 
p. 31. fieri contaclum, haud fuperficiarium, ut in corpori¬ 
bus, quorum unum alteri motum conciliet, fed inti¬ 
mum. 
