i’ 
( 703 ) 
eos compefcat; in altero autem, fi moderati,fint, fu- 
ftineat; iin iufto debiliores, excitet. Varium itaquep. 160 
morbi ftatum debet cognolcere; unum cruditati* di- 
£kirn medicis, quando nimirum vis morbi adhuc ur¬ 
get, himiorumque deprauata mixtio excretiohi non¬ 
dum apta reddita fuit; alterum vero coctionis appel- 
latum, quippe quae vel perfefta eft, indolemque hu¬ 
morum deprauatam in bonam vertit, noxiis particu¬ 
lis e corpore eliminatis; ve!imperfefck feu metaftath 
£a ? ubi materia morbi collefla in alium locum defer¬ 
tur, nouique morbi faciem fiftit; vel denique nulla, 
quando fcilicet particulae iftae nociuae magis magis¬ 
que extricatae ipfum corpus deftruunt In generali P 4 
itaque fenfu iudicium de quouis morbi euentu dicitur 
crifis; fpecialiiis autem ea dicitur illa morbi mutatio, 
qua vel lente naturalis humorum mixtio reftituitur, 
cxcretione materiae morbi non adeo manifefta; dici 
folet A vcriq fiue crijis refolutoria ; vel qua morbi mate¬ 
ria cofta, feu excretioni nunc apta fa£la et a viribus 
vitae au£lis mota, e corpore per varia 'cius colatoria 
proferibitur, ipfo inde morbo finito; nominari folet 
crijis ftri£ie fic di£ta feu euacimns , ad quam referri 
debetifta crifis metajiatica dicenda, in ahfceffibus po- 
tiffimum et exanthematibus, in cute prorumpentibus, 
confpicua. Perturbationem vero criticam Cl. Auflorp. 170, 
eum morbi ftatum appellat, quando materia illius ad 
excretionem iam difpoftta, velexiplafui mala ’indo¬ 
le, vel ex negligentia inedentis aut aegroti, in cor¬ 
pore iterum oberrare incipit, mortem faepius vel ali¬ 
um certe cumque chronicum morbum efficiens. Sed 
fatis de his diftum fit! . 
Properemus nunc ad infiitutiones therapiae gene ■- 
ralis , fupra quoque adduftas. In genere iam de iis 
monuimus, quod ita fint confcriptae ? ut rationem 
fuam habeant in .praemiffis pathologiae ac phyfiolo- 
giae inftitutionibus eodem modo, quo illae in his 
fundatae fuerunt Medicus enim, qui aegroti curam p # 1, 
Yy 2' iii 
