4 
3. N. Bayer: 
Decursus zonae T. argenteae ergo a Graecia usque ad mare atlanticura, 
decursus zonae T. grandifoliae yero a montibus Uralensibus usque ad ocea- 
num pacificum interrumpitur. 
Secündum illa, quae cl. Prof. Unger argutissime demonstravit a ), 
concludere licet, zonam T. parvifoliae et T. grandifoliae ex litoribus occi- 
dentalibus Europae olim per insulam Atlantidem usque ad Araericam septen- 
trionalem continuatam fuisse, ubi ultiraae formae T. parvifoliae in T. nigram , 
et ultimae formae T: grandifoliae in T. pubescentem transierunt, intermediis 
cum insula ipsa submersis. 
Zona T. argenteae ex Europa media meridiana Asiam mediam (et 
mare pacificum ?) transiens in America septentrionali per T. heterophyllam 
repraesentatur. 
Tiliae optime proveniunt in yallibus, montibus 1 2 3 ) et in subalpinis, 
plerumque sparsae in silyis aliorum generum. T. parvifolia occupat partem 
septentrionalem totius Europae et Asiae, plagam constituens 26 gr. lat.; 
huic immixta quidem est T. grandifolia , quae tarnen magis amat regiones 
meridianas. Inter meridiem et orientem Europae T. argentea indigena est, 
rarius in proxima Asia 4 ); in Macedoniae occidentalis montibus constituit 
silyas 5 ). T. nigra cum reliquis incolit Americam septentrionalem. 6 ) 
Omissis, quae praeterea de geographica Tiliae distributione passim in 
libris leguntur, specimina ipsa quasi fontes judicio prudentiorum proponam. 
Cotyledonibus nascitur duabus palmato-digitatis. 
Foliorum vernatio est duplicatiya, suntque bifaria alternantia, VsP 0 " 
sita; antitropa, inaequilatera, parte dimidiata breyiori axem spectante. 
Forma foliorum omnium Tiliarum, varietatibus ranoribus exceptis, est plus 
minus cordata, margine nunquam integerrimo. 
Neryatio foliorum est craspedo-droma simplex, i. e. fasciculi yasorum 
secundarii aut eorum rami non solyuntur in maculas, sed integri usque ad 
marginem folii excurrunt, suntque yel recti yel curyati. Fasciculi secundarii, 
basilares neryationem actiriodromam mentiuntur, i. e. e basi laminae radiatim 
divergunt quidem , et saepe apicem yersus curyantur , sed ibidem non con- 
yergunt. 7 ) Talia folia De Candolle yocat palmineryia seu palmat’i- 
neryia, seu neryis palmatis (f. palmineryes ou a nervures palmees. 8 ) 
1 ) Couf. F. L essing in Linnaea IX. p. 157. 
2 ) F. Unger, Die versunkene Insel Atlantis. Wien 1860. 
3 ) Conf. P linius L. 16. c. 18. 
4 ) Verosimiliter de hac specie dicit Theopr. 1. c. L. 4. c. 4 „Et buxum vero, et tiliam (Asia) vix 
summo conata recipit.“ 
5 ) A. Griesebach, Spicilegium florae rumelicae. p. 156. 
6 ) Conf. Humbold, Ansichten der Pflanzengeographie. 
7 ) Constantin v. Ettingshausen und Alois Pokorny, Physiotypia plantaruni austriacarum 
Wien 1856. 
8 ) A. Pyr. De Candolle, Organographie vegetale I. pag. 25921. 
