Mooographia Tiliae generis. 
5 
In omnibus Tiliae speciebus inyeniuntur, quamquam rarissime, folia 
quaedam, quorum margines inferiores coalescendo cucullum formant. *) 
Hujus generis -arbores , ob folia quaedam cucullata celeberrimae, cres- 
cunt in coemeterio pristini monasterii monacliarum Cistertiensium Sedletzii 
prope Kuttenberg, et in area monasterii prope Goldenkron in Bohemia, e 
quibus arboribus tempore belli Hussitarum monachi suspensi fuisse narrantur; 
unde fabula orta est, in perpetuum martyrii signum folia iilarum Tiliarum 
cucullos monachorum cruciatorum referre. Tiliae autein hodierno tempore in 
illis locis crescentes, quas ipse yidi, et quae sunt Tiliae grandifoliae, 
fabula juniores sunt. 
Hae pseudomorphoses (cohaerentiae D C.) non propagantur. In hortum 
botanicum Vindobonensem „non semel plures taleae transmissae sunt, quae 
yegetarunt, nec folia cucullata produxere.“ (Jacq.) 
De Tiliis cucullatis longo tempore, praecipue in Bohemia, yaria homines 
quondam fabulari earumque folia requirere solebant. 
Conf. Ja cquin, Fragmenta botanica Nr. 68 et t. 11 f. 3. — J. E. 
Pohl, Tentamen Florae Bohemicae. — J. S. Pr e s 1, Flora öechica. — 
V. J. Kostei etzky, Medicinisch - pharmaceutische Flora. — Dr. Voigt, 
Handbuch der practischen Botanik. — Verhandlungen des zool.-botanisclien 
Vereins in Wien, 1852 I. B. — Lotos, Zeitschrift für Naturwissenschaften, 
Prag 1857. — Oesterreichische botanische Zeitschrift. Wien 1860. Nr. 10. 
Intra coronam ejusdem arboris nonnunquam unus alterye crescit ramus, 
cujus folia forma et colore a yicinis diyersa sunt, quamquam hybriditas 
quaedam probari nequeat, id quod etiam in aliis arborum speciebus occurrit. 
Sic in horto Tetschenensi in Bohemia fago silvaticae sanguineae ramus 
unicus insidet, qui tantum folia yiridia fagi silyaticae ostendit. In silvis 
Austriae inferioris individua pini nigricantis Host inyeniuntur, quae praeter 
ramos normales etiam ramos et folia diyersae formae gerunt. 
Margo foliorum est dentatus yel serratus, vel infra dentatus apicem 
versus autem serratus, dentibus apiculatis. 
Non raro dimidia pars longitudinalis ramorum copia foliorum gravior 
est, quam opposita, qua causa rami torquentur yerticales ita, ut videmus 
folia Lactucae Scariolae, unde nomen Tilia öbliqua Host duxisse affirmatur. 
Stipulae binae magitudine inaequales et caducae sunt, quarum major 
laten breviori, minor autem lateri longiori laminae respondet. 
Pedunculus inter petiolum et axem sui ramuli supra gemmam excres- 
eens aut est porrectus , aut assurgens, aut per gemmam hornotinam de- 
clinatus et inflorescentiam pendulam mentiens ; non quidem grayitatis effectu, 
sed processu vegetali, quod in juvenilibus pedunculis fructuum pondere 
nondum gravatis observandum est. Pedunculus porrectus (et saepe etiam 
assurgens) semitorquatus super bractea et super foliis (in T. parvifolia). 
') Conf. De Candolle 1. c. pag. 319 et Prodrom. 1. pag. 513. 
