{130) 
munem, deinde quatenus homo, ratione ornatus, illa 
voce utitur ad fignificandas cogitationes {ibi proprias. 
Quum omnes homines cuiuslibet gentis fimiles tonos 
emittant ab idiomate proprio non pendentes ad de¬ 
clarandas appetitiones animi commotionesque, effici¬ 
tur, ut hominibus, quam cum reliquis animalibus 
communem habeant, vox competat. Itaque natu¬ 
ralis eft haec lingua, quae ob neruorum et cordis et 
laryngis conferdionem fubfequitur, ut in laetante et 
ridente cachinnus, in moerente et lachrymante fle¬ 
tus etc., quae difla funt, mirifice confirmant inter- 
iefliones atque exclamationes, quae apud uniuerfos 
homines, ne fummos quidem exceptos, fimiliimae 
funt, et voce et tono. Haec de voce naturali. Se¬ 
quitur loquela, cuius organa vel remota et quafi mate¬ 
riam conftituentia, vel proxima funt; quae denuo 
vel efficientia nempe lingua, maxillae cum dentibus 
affixis et labra, vel naturam tantum patibilem habent, 
utpote duo aeris e pulmonibus erumpentis meatus, 
riris cauitas et lacunar narium. His loquelae ele¬ 
menta non admodum multa, litterae nimirum for¬ 
mantur, quae funt vel vocales, vel confonantes. Voca¬ 
lis eft fonus humanus flue vox fimplex fola oris aper¬ 
tura modificata absque ullo linguae aut labiorum ad 
aliam partem appulfu. Vocalium bene fonantium 
et diftin&arum paruus eft numerus, fle in lingua 
franco-gallica tantum duodecim numerantur, de qua¬ 
rum indole et pronunciatione Auftor exponit. Ex 
folis vocalibus oratio conftare non! poteft. Loquela 
potius murmur quoddam foret, nili earum fonus 
interciperetur. Haec interceptio momentanea, per 
appulfum a parte ad partem fa£la, conftituit confo- 
nantis naturam. At dicet aliquis hanc partem lo¬ 
quelae elementariam non efle naturalem, fed facili 
negotio, cum experientia duce, tum ratione euinci 
poteft, quod etiam ea, qua folet cura Auflor fe¬ 
cit. Tum do&iffime expenduntur confonantes, ut 
pateant 
