( 666 ) 
tolli git, conflare miasma hoc ex fubjlcmtia temijfima> 
exfumulanti s veneno prorfus aequiparanda , Tenuita¬ 
tem comprobat mobilitas exanthematum, vim fti- 
mulantem, conuulfiones, venenatam vero indolem 
iimilitudo, quae eft hydrophobiam inter et hunc 
morbum. Hydrophobia enim eadem ac purpura 
producit fymptomata, eo tantum difcrimine, quod 
illa ad certa loca fanguinem, haec vero lympham 
determinet^ ibique retineat. Num vero hoc mias¬ 
ma indolis alcalinae, an acidae, an animatae fit» 
Auftori quoque ignota manet res. 
Ex fuppofita miasmatis indole nunc in cap. 14 
quomodo praecipua morbi huius phaenomena ex¬ 
plicari pofiint, demonftrat. Sic eontra&ionem 
pullus, phaenomenon huic morbo proprium, a vi 
miasmatis et neruos et folida tendendi et conuel- 
lendi deriuat, in qua etiam, li addideris celeriorem 
humorum motum, vrinarum deeolorum rationem 
inuenies. Cum cuticula cuti, lenfilibus rieruorum 
papillis refertiflimae, nullibi firmius, quam in api¬ 
cibus digitorum adhaereat, et cum humores, virtute 
hac flimulante impraegnati, ante eruptionem cuti¬ 
culaeque eleuationem ibi colligantur, ratio in prom¬ 
ptu erit, vnde ftupor ille pungitiuus in digitis et 
conuulfiones oriantur, quae longe vehementiores 
flant, fequitur, fi retrogredientibus exanthematibus» 
materia illorum retropulfa denudatas nunc neruo- 
rum papillas multo acutius irritat. Mortem in hoc 
morbo non a febris vehementia» nec cutis inflam¬ 
matione, fed a pun&ura neruorum cutaneorum de¬ 
riuat Auftor. 
Nunc in tribus fequentibus capitibus, curatio- 
^‘nem morbi perfequiturj qUae pro ea» quam 
ab initio fecerat, diuifione in tria diuidit capita, in 
quorum primo, Cap. 15, docet, quomodo morbus 
fimpliciffimus curetur. Cum omnis hic morbus 
dependeat a miasmate quodam venenatae indolis ad 
Cutim 
