23 
Utrzymywanie Stacji w tak ciężkich warunkach materjalnych 
możliwe było tylko przy takiem ukochaniu tej instytucji, jakiem 
darzył ją ówczesny jej kierownik, dr. A. Sempołowski. 
Uznanie koniecznej potrzeby powstania takiej Stacji u nas, 
w kraju wybranym przez zagranicę na rynek zbytu poślednich 
nasion, jest dostateczną wskazówką dla d-ra Sempołowskiego, spe¬ 
cjalisty w dziedzinie nasionoznawstwa, do podjęcia walki z tym 
wyzyskiem naszego rolnictwa. Niczem są dla niego trudy i za¬ 
chody, połączone z założeniem u nas jakiejś nowej instytucji, 
niczem niechęć i braki, z jakiemi się spotyka przez pierwszy sze¬ 
reg lat działalności Stacji,—oddaniem się jej całą duszą, sumienną 
i niezmordowaną pracą, czynem i piórem, wywalcza Stacji prawo 
obywatelstwa, a później głębokie uznanie. Na kartach historji 
Stacji naszej i naszego rolnictwa wogóle dr. A. Sempołowski za¬ 
pisał się równie zaszczytnemi zgłoskami, jak dr. Nobbe w rozwoju 
niemieckiego rolnictwa. 
W r. 1892 Stacja wyjednała z departamentu rolnictwa sub- 
sydjum roczne w ilości 300 rb. na utrzymanie i 500 rb. jednora¬ 
zowo na uzupełnienie urządzenia. Ten sam departament przychyla 
się do podania kierownika Stacji i wyznacza w 1894 r. 300 rb. 
na podróż naukową w celu zwiedzenia celniejszych tego typu 
instytucji zagranicznych. Z zasiłku tego oraz z praktycznych owo¬ 
ców naukowej wycieczki korzysta w r. 1895 nowy kierownik Sta¬ 
cji, Zdzisław Zieliński, wychowaniec wydziału rolniczego rygskiej 
politechniki, którą ukończył w r. 1890 ze stopniem uczonego agro¬ 
noma, od r. 1893 zainstalowany jako asystent Stacji oceny nasion, 
a od r. 1895 mianowany jej kierownikiem *). 
Na zasadzie rzeczy i faktów, widzianych za granicą, kiero¬ 
wnik stacji złożył Komitetowi Muzeum przemysłu i rolnictwa me- 
morjał w sprawie rozszerzenia działalności warszawskiej Stacji. 
Memorjał trafił na szczęśliwą chwilę, gdyż Muzeum znajdowało się 
w okresie reorganizacji wszystkich części składowych. Do sprawy 
Stacji została wyznaczona komisja z łona Komitetu, składająca 
się z jego 3 członków, pp.: d-ra Karola Benniego, Władysława 
Lepperta i Stanisława Natansona. Dzięki poparciu tych panów, 
wewnętrzne urządzenie Stacji doznało kapitalnych ulepszeń: po¬ 
większono pomieszczenie, zakupiono wszystkie potrzebne przyrządy 
udoskonalone, nowsze aparaty, wzorowe kolekcje nasion i pasz 
*) Sprawozdanie obszerniejsze z wycieczki naukowej, której celem 
było zwiedzenie stacji pokrewnych w Wiedniu, Zurichu, Hohenheimie, Mó- 
ckern i Halle, zostało odczytane na zebraniu Sekcji Rolnej W. O. T. P. P. i H. 
we wrześniu 1896 r., a następnie zamieszczone w „Pracach Sekcji Rolnej" 
z r. 1896 (str. 73). 
