14 
kach, a w r. 1911 obsiano nią większą parcelkę. Ziemia — 
lóss lubelski — na której ją posiano, nie widziała od 12 lat 
obornika. Trzy lata temu był przy orany łubin na zielony 
nawóz, a w roku posiewu zasilono grunt nawozami sztuczne¬ 
mu, superfosfatem w stosunku 4 cent. i solami potasowemi 
w stosunku 2^cent. na 1 mórg. Jako przed plon były okopowe 
na pełnym sztucznym nawozie. 
W d. 23 kwietnia 1911 r., koniczynę perską zasiano na 
przestrzeni 10 m 2 w rzędy odległości 25 cm. W ciągu wege- 
tacyi pasy między rzędami roślin motyczkowano trzykrotnie, 
poczem koniczyna zacieniła zupełnie ziemię. Pierwsze kwia¬ 
ty ukazały się w końcu lipca,' pełnia kwitnięcia w d. 9 sierp¬ 
nia i tego też dnia ścięto ją z powierzchni 5 m 2 , pozostawia¬ 
jąc drugą połowę parcelki dla uzyskania nasion. 
Stan roślin, pomimo wielkiej suszy, był bardzo równy 
i zwarty, wysokość roślin dochodziła do 45 cm. W dniu 11 
września zebrano drugi pokos. W stanie suchym otrzymano 
z 5 m 2 : 
Siana. . . 7 f. z morga 78.4 cetn. 
Potrawu. . 2 f. 30 łutów „ 32.9 „ 
Razem . . 9 f. 30 łutów „ 111.3 cetn. 
Na nasiona sprzątnięto koniczynę perską, gdy większość 
główek zbrunatniała, co nastąpiło d. 15 września 1911 r. Na- 
siona otrzymano nieco drobniejsze i jaśniejsze, niż z Turkie¬ 
stanu, lecz posiadające nader wysoką siłę kiełkowania, gdyż 
99$, jak materyału matecznego. W celu naukowego opraco¬ 
wania botanicznego koniczyny perskiej, dostarczyłem kilka¬ 
naście jej egzemplarzy prof. Zygmuntowi Wóycickiemu. Po¬ 
nieważ koniczynę perską miał też pod obserwacyą d-r F. Ste- 
bler w Zurichu, który kwestyonował łacińską jej nazwę ga¬ 
tunkową, prof. Wóycieki dla upewnienia się przesłał po kilka 
egzemplarzy zasuszonych koniczyny perskiej uczonym bota¬ 
nikom, znawcom flory Rosyi azyatyckiej, pp. Lipskiemu i Ga- 
nieszinowi. Obydwaj określający nie wiedzieli, że są o jedno 
zapytywani, odpowiedź ich wszakże była zgodna i wypadła 
na korzyść resupinatum jako nazwy gatunkowej, 
