16 
W 100 częściach popiołu: 
Ca O ........ 21 .‘22 % 20.55% 
K 2 0 . 11.77,, 10.23,, 
P 2 0 5 . 6.83,, 6.94 „ 
Skład chemiczny koniczyny perskiej jest nader zbliżony 
do składu koniczyny czerwonej średniej jakości (podług Wol¬ 
ffa). Można wszakże przypuszczać, że w lata przekropne ilość 
włóknika. zmniejszy się na korzyść innych substancyi, mają¬ 
cych większą wartość odżywczą dla inwentarza. 
Koniczyna perska zarówno w stanie zielonym jak i su¬ 
chym, w każdym okresie rozwoju, jest chciwie pożerana przez 
krowy, konie, świnie i króliki. Długi okres kwitnienia i ślicz^ 
ny zapach, jaki wydzielają kwiaty, przyciąga pszczoły, które 
z niej przez długi czas ciągną korzyści. 
W postaci koniczyny perskiej zyskaliśmy więc nową 
roślinę pastewną i pszczelną, nader cenną, która może z wiel- 
kiem powodzeniem zastępować dotychczas znane, jak np. in¬ 
karnatkę i lucernę chmielową. Parcelki sąsiednie z koniczy¬ 
ną perską, obsiane lucerną chmielową, jakkolwiek pokryte 
zwartą i żywą zielonością, nie wyrosły w ubiegłym roku na 
tyle, żeby można było je skosić, podczas, gdy koniczyna per¬ 
ska dała pod względem ilości i jakości pokosy nie ustępujące 
koniczynie czerwonej. 
Sądzimy, że uprawa koniczyny perskiej w szerszych 
rozmiarach wykaże też wyniki, potwierdzające nasze spo¬ 
strzeżenia. 
Uprawiana w Turkiestanie i u nas, pomimo odmiennych 
warunków klimatu, wykazała wszakże tak wielkie zdolności 
przystosowawcze, że u nas powinna się nadawać na wszelkie 
grunty, byle nie jałowe. 
Oddajemy więc koniczynę perską na użytek naszego 
rolnictwa z wielką dozą pewności, że nie zawiedzie pokłada¬ 
nych w niej nadziei. Ze składu nasion Turkiestańskiego 
T-stwa rolniczego (Taszkient, Grorodskoj sad, dom Obszcze- 
stwa) można sprowadzać nasiona koniczyny perskiej po 10 ru¬ 
bli pud. 
