( 2I1 ) 9»S: S 9& 
gradibus obtineat, dubia res eft vel non fatis expli¬ 
cata. Quod fi approbari pofiet, profe&o eiusrnodi 
thermometra optime celeritates folutionum expri¬ 
mere pollent, atque tanta futura elfet eorum prae- 
ftantia, vt reliquorum thermometrorum diuifiones 
nimirum Deliniani et Reaumuriani quam longiffime 
fuperaret. 
Tentamen rationem calorum rejpeffiuorum tcntiburp.zjj 
et thermometris definiendi Anciore g. w. kichmann. 
Quod calor mercurium "Vel aliud fluidum quoduis, 
fi augeatur, in maius volumen extendat, quodque 
eo maius volumen euadat, quo maior effi¬ 
ciatur caloris gradus, experientia docet. At¬ 
tamen de eo nihil certi ha&enus conftitit, 
vtrum duplum v. c. caloris incrementum du¬ 
plum quoque producat expanfionis incrementum, 
an minus et fic porro. Pofiet itaque rdiquis non 
inepte dubitare, an thermometra rioflra in defi¬ 
niendis caloris incrementis tam apta fint, vt eis 
adhibitis veri expanfionis gradus intelligantur. Quo 
magis mercurius extenditur, eo minor fiat cohae¬ 
rendi vis necelfe eft; quare calor, hac imminuta 
cohaefione maiorem effectum producere validus 
eft. Cum haec res diligentiori exquifitione elfet 
digna, Cl. Auctor de experimentis fedulo cogitauit, 
ex quibus pofifet definiri,numne dilatationis augmenta 
in maiori crefcant ratione, quam incrementa calo¬ 
ris; quaeque fit lex ipfa, quae caloris augmentum 
perfpe&o dilatationis augmento et contra, explica¬ 
ret. Ad inftituenda iam eiusrnodi experimenta opus 
erat ditierfis caloris gradibus cognitae inter fe ra¬ 
tionis. Tales vero gradus lentium connexarum 
ope obtinentur, quae, vt manifeftym eft, cylindros 
radiorum folarium in conum colligunt, atque calo¬ 
res poft eas in diuerfis diftantiis inuerfam quadra¬ 
torum diftantiarum a foco rationem fequentes 
Q 2 prodvv 
