J& S 3sfe ( 2 44 ) 9?*. 5& 
quaeque tam communis eft, vt nullum fit animal, 
quod non ea facultate fit ornatum. Quippe vide¬ 
mus canes, qui ere£io baculo vehementer clami¬ 
tant, quod verberationum priftinae imagines fubito 
redeant. Valde tamen diftat illa facultas animan¬ 
tium, quae ratione praedita non funt, ab ea, quae 
in homine comprehenditur. Quae in beftiis reuo- 
cantur rerum imagines tam obfcurae funt atque 
confufae, vt eas femper praefentibus immifceant, 
nec das vnquam vt praeteritarum rerum imagines 
percipiant. Velut in’cane, qui, cum manu dorfum 
eius perfricamus, porticum pedem ita mouet, ac fi 
ipfe fe fricare vellet; ex quo perfpicuum eft, canem 
illum priftinam fenfationem cum hac praefente et 
fimili manifefte confundere. lam fi beftiae non 
valent praeteritas res ab eis, quae praefentes 
funt, feparatim repraefentare, nullo modo poterunt 
comparationem aliquam inter praeteritas vt prae¬ 
teritas et inter praefentes res inftituere. Nulla 
itaque gaudent vi reuocandarum rerum tanquam 
praeteritarum, nullum heri, nullum pridie in earum 
repraefentationibus, femper hodie. Eft tamen 
haec rerum praeteritarum cum praefentibus con- 
fufio eorum naturae valde conueniens, eandemque 
vim habet, ac fi portent praeteritas res, tanquam 
praeteritas a praefentibus difcernere; nam reuo- 
cantur imagines, quae nunc nouis praefentibus 
immixtae finiiles appetitiones, auerfationes, animi¬ 
que commotiones etc. excitant, quas excitari in 
nobis fentimus, dum praeteritas res accurate a 
praefentibus internofcimus. Sed itiirabitur aliquis, 
quo pacto beftiae fine aliqua recordatione v. c. 
apes, aues etc. ad ea loca, quae colunt, apte regredi 
portint, cui tamen fic refpondendum eft, quod 
euntia haec de eis pofiit explicari, quando remota 
omni perceptionum claritate, eis modo validam et 
▼iuaeem phantafiam feu imaginationem attribuamus. 
Ha* 
