(446) 
que in corpus humanum efFe&us, ita excurrit, ut 
fere a fcopo digredi nobis vifus lit. Cum cauflis 
p. 226. proximis coniunffae funt caujfae remotae. Has Ca* 
put decimum fextum pertra&at. Ponit eas in conta¬ 
gio, aere externo, eiusque mutatione, et in loci re¬ 
gione, quae omnino pro eorum conditione et varie- 
p.231 . tate, ventris fluxum ciere queunt. Hinc Caput de - 
cimum feptimum praenuntiat, quid a deieBionibus ven¬ 
turum fit. Plurima fupra iam monuit, Cl. Auctor, 
itaque reliqua tantum hie addit. Breues et rarae 
alui deie£tiones plus profunt, quam nocent. Edu¬ 
cunt enim abundantem et turgentem materiam. Le¬ 
niunt et foluunt interdum articulorum dolores. Ner- 
uorum refolutiones etiam faepe leuant et tollunt: 
Nec fanguis, (I defcendit, nec tormina adeo pericu- 
lofa funt, dum febris et inflammatio modo abfint. 
Nec grauidis et praegnantibus ventris fluxus modi¬ 
cus adeo timendus eft. Nimius vero partum elide¬ 
re poteft. Paucis nunc periculofum tangit ventris 
fluxum, quando cum febre et inflammatione coniun* 
flus eft. Ad materiae, quae deiicitur, conditio¬ 
nem , quantitatem et colorem fedulo hic attendit, fi- 
mulque differentias indicat, quibus a mortifero pro- 
fluuio diftingui debet. Tempus quoque, quod in¬ 
ter deieffiones intercedit, et torminum gradus hic 
confiderandi veniunt. Tandem enarrat varios mor¬ 
bos , quorum exitum ex deie&ionum natura determi¬ 
nat , aflertionis vero veritatem aliis exemplis, ex re- 
centiorum obferuatorum fcriptis, defumtis illuftrat. 
p. 244.His peraftis, in Capite decimo odiauo , quomodo varia 
alui profluum curari debeant, docet. Praemittit au¬ 
tem primum, quibus fanus fe a contagiofis proflu- 
uiis et torminibus praecauere poflit. Quod fi vero 
malum hominem iam inuafit, cauflas bene diftingue- 
re fedulo monet: quare in biliofis deie&ionibus lac 
et laflis ferum fuadet: in torminibus oleofa et gluti- 
nofa commendat, quibus gummi arabicum et femi¬ 
num 
