c 436 
cierc. * Medicinam naturalem docentem deriuat 
Cl. Anclor ex inftintlu, quo homines et animalia» 
quando aegrotant, feruntur in ufum quorundam re¬ 
mediorum, quibus a morbo liberantur, uno verbo, 
quae natura illos docet. Naturalis utens cft habitus 
adhibendi medicinam naturalem docentem. Ex hac 
ortum ducit medicina empirica. Medicina artificia¬ 
lis docens Cl. Auftori eft fcientia dirigendi vires cor¬ 
poris humani ad fanitatem. Haec thebria medica 
aliis audit. Medicina contra artificialis utens, eft ha¬ 
bitus, medicinae regulas ad praxin transferendi. 
Haec, fecundum Cl. Auftorem tamen incongrue , a 
non nullis dicitur praxis medica. Simili ratione di- 
ftinguit medicum in theoreticum et prafticum, et 
afterit medicum prafttcum ideo non effe medicum 
theoreticum, quia eft prafticus, et vice verfa, licet 
fibi non aduerfetur, quod unus idemque medicus 
poffit effe et thcoreticus et prafticus. Medicamenta 
vocat inftrumenta, quibus medicus, tanquam arti¬ 
fex, utitur ad ambiam fanitatem reftituendam. Ve*- 
rum enim vero funt corpora naturalia, quoque cor¬ 
pora phyiiea» quare phyficam horum cognitionem 
35» a medico pofeit. Caput quartum in partes medicinae 
inquirit, quas duas effe dicit; altera, quae docet 
modum feritandi fanitatem praefentem corporis hu¬ 
mani, altera modum amiffam recuperandi. Haec 
therapeutice dicitur, illa bygieine. Quid in quali¬ 
bet doceri debeat, nunc definitur. Hygieine, ad 
Cl. Autforis mentem tres habet partes. Prima exhi¬ 
bet ligna fanitatis et media, quibus fanitas feruari 
poteft; altera docet praecauere morbos, ultima me¬ 
morat ea, quae ad longaeuitatem neceffaria funt. 
Therapeutice quinque comprehendit difciplinas: me¬ 
thodum medendi, femioticam therapeuticam, diae¬ 
teticam therapeuticam, materiam medicam et chirur¬ 
giam. Semiotica igitur et diaetetica ad utramque 
perti- 
* Hiftoire de Ia Medicine P. I. L.I. cap. 3. 
