eom (m 
forti cum ingenti efferuefcentia diflolui, folutions 
luteum colorem trahente. Poftquam fic intellexit, 
praedirum liquorem alcalicum omne id, quod in 
coeruleo Berolinenfi ineft a ferro diuerfum, foluiffe, 
liquorem illum cum aqua forti confudit, et animad- 
uertit 1) pauciorem aquae fortis copiam ad faturatio- 
nem fufficere, quam fi liquor ille coeruleo non fuif- 
fet affufus, 2) liquorem miftum, finita efferuefcen- 
tia, viridem colorem nafium efle, et elapfo aliquo 
tempore praecipitari aliquid coloris cyanei, et liquori 
luteum colorem reddi. Haec duo phaenomena Cl. 
Au&oris progreflum in hac analyfi direxerunt, ex 
qua tandem ipfi enata eft fequens theoria. Coerule¬ 
um Berolinenfe confiat ex ferro et materia quadam 
inflammabili, cui colorem fuum debet. Haec ma¬ 
teria per lixiuia alcalina, coeruleo illi affufa, exipfo 
extrahitur, et non differt ab ea, qua grauidum red¬ 
di folet alcali cum fanguine bouino calcinatum, ne¬ 
que ullo acido poteft feparari ab alcali, quod illam 
foluit, nifi acidum illud cum metallo quodam con- 
iunclum fit; hoc enim in cafu acidum folutionis me¬ 
talli mi flas facit particulas metallicas, et fibi adiungit 
alcali, quo ipfo materia, coeruleum colorem effi¬ 
ciens, feparatur ab alcali illo, et coniungitur cum 
particulis metalli, quod, fi fuerit ferrum, in coeru¬ 
leum Berolinenfe conuertit. Quae res nouum ac me¬ 
morabile exemplum fuppeditat legis illius duplicis af¬ 
finitatis , quam Cl. Auflor in commentariis fuis de 
arfenico expofuit, et fecundum quam materia, quae 
duas alias a fe inuicem feparare, ob fufficientis affi¬ 
nitatis cum alterutra earum defe&um, fola non pot¬ 
eft, apta redditur ad feparationem efficiendam, dum 
iungitur quartae cuidam materiae, quae cum altera 
materiarum feparandarum tantam habet affinitatem, 
ut defeflus affinitatis inter reliquas duas inde com- 
penfetur. Iam in praeparatione coerulei Berolinenfis 
per folutionem vitrioli viridis atque aluminis, accidit 
ut. 
