Monographia Tiliae generis. 
Scripsit 
Joan. N. Bayer. 
(Cum tabulis duabus. Tab. VIII et XI.) 
(Aus den Verhandlungen der k. k. zoologisch-botanischen Gesellschaft in Wien 
[Jahrgang 1862] besonders abgedruckt.) 
Vorgelegt in der SitzuDg vom 4. December 1861. 
* Postera gens igitur finxit nova nomina, resque 
Spectatas alio protulit inde sono. 
Tu quoque, livor iners , multum mutare solebas, 
Atque peregrinis fingere verba notis. 
niNAS. 
Tilia antiquissimis jara temporibus arbor laudata, testisque sanctimoniarium 
solennium veterum erat. Celeberrimi Linnei majores derivarunt nomen 
gentile a Tilia, quae illo tempore inter Jamsboda et Linnhult vegetabat; 
Lin enim haec arbor in Suecia vocatur.Tilia jam veteribus erat arbor 
domestica et familiaris ubique culta, in cujus umbrae dulcedine pater familias 
suaves ducens odores ex laboribus conquiescebat. * 2 ) 
Primam hujus arboris mentionem memorabilem fecit Teophrastus 
Eresius (natus verosimiliter 371 annos ante Chr. n.), qui T. foeminam et 
T. marem describit in Hist, plant. Lib. 3. cap. 10. 
Tres Tiliarum zonae totum hemisphaerium septentrionale cingunt. Pri- 
mam ab ostio Amurensi per Asiam usque ad litora Europae occidentalis 
formae T. parvifoliae sine interruptione constituunt. 
Zona meridiana, seu zona T. argenteae , in Graecia incipit et per 
totam Asiam, paulatim mutata facie, in Chinam septentrionalem transit^ 
ubi cum zona T. parvifoliae convergit. 3 ) 
Inter has in Asia occidentali zona T. grandifoliae incipit, et in lito— 
ribus Europae occidentalibus terminatur. 
A ) Lebeu des Ritters Carl v. Linne von Dietrich Heinrich Stöver, Hamburg 1792, ubi testimonia 
fusius legenda. 
2 ) Conf. Virgil. Georg. IV. 141. 
3 ) Secundum Thunbergii Floram japon. p. 221. T. parvifolia crcscit juxta Jcddo. 
1 
