( 5 ) 
Monographia Tiliae generis. 
3 
In omnibus Tiliae speciebus inyeniuntur, quamquam rarissime, folia 
quaedam, quorum margines inferiores coalescendo cucullum formant. 
Hujus generis arbores , ob folia quaedam cucullata celeberrimae, cres- 
cunt in coemeterio pristini monasterii monacharum Cistertiensium Sedletzii 
prope Kuttenberg, et in area monasterii prope Goldenkron in Boliemia, e 
quibus arboribus tempore belli Hussitarum monachi suspensi fuisse narrantur; 
unde fabula orta est, in perpetuum martyrii signum folia illarum Tiliarum 
cucullos monachorum cruciatorum referre. Tiliae autem hodierno tempore in 
illis locis crescentes, quas ipse vidi, et quae sunt Tiliae grandifoliae, 
fabula juniores sunt. . 
Hae pseudomorphoses (cohaerentiae DC.) non propagantur. In hortum 
botanicum Vindobonensem „non semel plures taleae transmissae sunt, quae 
vegetarunt, nec folia cucullata produxere.“ (Jacq.) 
De Tiliis cucullatis longo tempore, praecipue in Bohemia, yaria homines 
quondam fabulari earumque folia requirere solebant. 
Conf. Jacquin, Fragmenta botanica Nr. 68 et t. 11 f. 3. — J. E. 
Pohl, Tentamen Florae Bohemicae. — J. S. Presl, Flora ßechica. — 
V. J. Kosteletzky, Medicinisch - pharmaceutische Flora. — Dr. Voigt, 
Handbuch der practischen Botanik. — Verhandlungen des zool.-botanischen 
Vereins in Wien, 1852 I. B. — Lotos, Zeitschrift für Naturwissenschaften, 
Prag 1857. — Oesterreichische botanische Zeitschrift. Wien 1860. Nr. 10. 
Intra coronam ejusdem arboris nonnunquam unus alterye crescit ramus, 
cujus folia forma et colore a yicinis diyersa sunt, quamquam hybriditas 
quaedam probari nequeat, id quod etiam in aliis arborum speciebus occurrit. 
Sic in horto Tetschenensi in Bohemia fago silyaticae sanguineae ramus 
unicus insidet, qui tantum folia yiridia fagi silyaticae ostendit. In silyis 
Austriae inferioris individua pini nigricantis Ho st inyeniuntur, quae praeter 
ramos normales etiam ramos et folia diversae formae gerunt. 
Margo foliorum est dentatus yel serratus, yel infra dentatus apicem 
versus autem serratus, dentibus apiculatis. 
Non raro dimidia pars longitudinalis ramorum copia foliorum grayior 
est, quam opposita, qua causa rami torquentur verticales ita, ut videmus 
folia Lactucae Scariolae , unde nomen Tilia obliguaHo st duxisse affirmatur. 
Stipulae binae magitudine inaequales et caducae sunt, quarum major 
lateri breviori, minor autem lateri longiori laminae respondet. 
Pedunculus inter petiolum et axem sui ramuli supra gemmam excres- 
cens aut est porrectus , aut assurgens, aut per gemmam hornotinam de- 
clinatus et inflorescentiam pendulam mentiens ; non quidem grayitatis effectu, 
sed processu vegetali, quod in juyenilibus pedunculis fructuum pondere 
nondum grayatis observandum est. Pedunculus porrectus (et saepe etiam 
assurgens) semitorquatus super bractea et super foliis (in T. parvifolia ), 
*) Coof, De G an dolle 1. c. pag. 319 et Prodrom. 1. pag. 513. 
