S^C^eC ( 2 9 z ) JmCdS?! 
ante mortem fanguinem non poteft per arterias* ni- 
mium relidentes, in venas propellere, plerumque 
tunc aliquot pulfuum interuallo quiefcit, denique 
a fanguine et relabente et appulfo irritatum, molitur 
pullum, isque nunc flatus efl, in quo fanguis per 
pulmones tranftre impos anxietatis fenfum facit. 
Sic per interualla et cor pulfat et infpiratio aliquan¬ 
do aliqua fuccedit, donec ne accumulatus quidem 
fanguis peffit cor ad motum incitare, et tunc pulfus 
interrumpitur, nunquam rediturus. Primus autem 
ventriculus finifter quiefcit, denique etiam dexter 
contrahi delinit, vltima vena caua fanguinem alter¬ 
no motu et verius aurem impellit et relabentem re¬ 
cipit, quoad et ipf» ad ftimulum obfurdefeat. Si 
lignum praeiens certum que mortis requiras, neque 
cordis quies, neque infenlilitas ad omnem ftimulum, 
neque frigus corporis neque rigor fufficient. Pot- 
eft enim cordis vis irritabilis fuperelle. Si verus 
finis vitae requiritur, mortem a,deffe autumat No- 
fter, quando cordis irritabilis natura periit. Mor¬ 
tuum corpus in putredinem ruit, quae folutis vin¬ 
culis elementorum, olla in terram reftituit, vnde 
primum nata funt. Sed quid de anima? audiamus 
vltima verba, quibus 111. Au£tor, verus Dei et reli¬ 
gionis cultor, immenfo huic phyfiologiae operi 
excellentiffimo fane et vtiliffimo finem imponit: 
Animam , inquit, Deo reddimus, cui foti eius a morte 
flatus notus ejl. Adfulgentis tamen fugienti animae 
fpei non raro in moribundis figna vidi , qui ferenifjimo 
vultu, non fine blando fubrifu, de vita excejferunt . 
Quae ipfa mors fapientis hominis merito ultimum ejl et 
potentijfmum defderium. 
: • >: «Kf* 
XII. Ex- 
